เสวี่ยหนิงเอ่ย “เจ้าไม่ต้องการให้ข้ารู้ว่าเจ้าเองก็กลับชาติมาเกิด เพราะไม่อยากให้ข้ารู้สึกผิด หวังให้ข้าสบายใจ ทว่าผู้ที่ข้ารักคือเจ้านี่นา ข้าต้องทำเช่นไรเล่าจึงจะไม่มาไล่ตาม ไม่มาเสาะหาเจ้า เดิมทีข้าสบายอก สบายใจหลงนึกไปว่าจะเริ่มทุกสิ่งใหม่ได้ตั้งแต่ต้น คิดแก้ไขเสียตรงต้นตอ ไม่นึกเลยว่ากลับทำให้ความพยายามทั้งหมดของเจ้าสูญเปล่า เจ้าเข้าใจข้า ดีเกินไปแล้ว จางเจอ…”
จางเจอไม่กล่าวสิ่งใด
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าตนไม่เคยทรมานขนาดนี้มาก่อนเลย “เจ้าไม่ใช่ คนขี้ขลาด เป็นข้าต่างหาก”
หากทั้งคู่ต้องอยู่ร่วมกัน ความลับพรรค์นี้ จางเจอจะปิดบังนางจวบ ชั่วชีวิตได้อย่างไรพอถึงคราได้รู้ นางจะทนรับไหวได้อย่างไร
แต่หากบอกนางเสียแต่แรก…
นางมีหรือจะรักเขา คิดถึงเขา ไล่ตามเขาด้วยใจสงบปราศจากความละอาย
ชาติก่อนนางปฏิบัติต่อเซี่ยเวยเยี่ยงไร ชาตินี้ย่อมจะปฏิบัติต่อจางเจอเยี่ยงนั้น
ชาติก่อนนางคือฮองเฮาผู้สูงส่ง แต่เซี่ยเวยที่เข้าเมืองหลวงมาพร้อมกันปีนั้นกลับรู้ว่านางเป็นเพียงสาวชนบทกิริยาวาจาหยาบกระด้างไม่รู้เรื่องรู้ราว ด้วยเหตุนี้นางจึงรังเกียจเซี่ยเวย หากไม่ใช่เพราะเขายศสูงมากอำนาจคงหาเหตุผลลดตำแหน่งและขับไสออกจากเมืองหลวงไปนานแล้ว ไม่หวังนึกถึงอดีตที่ไม่ต้องการย้อนทบทวนเหล่านั้นสักนิดเดียว
ชาตินี้นางคิดเริ่มต้นใหม่ประพฤติตนเป็นคนดีทว่าจางเจอซึ่งกลับชาติมาเกิดเคยประจักษ์แล้วซึ่งความเลวและส่วนอันเหลือทนทั
