น เขาหลงลืมมโนธรรมเพื่อพระองค์ละทิ้งหลักการ ใช้บัญญัติกฎหมายในทางที่ผิดกลายเป็นคนธรรมดาแสนสามัญจอมเลอะเลือนผู้โง่งมต่อความเป็นไปของโลก อย่ามัวอาวรณ์ถึงเขาอีกเลย เขาเป็นเพียง คนขี้ขลาดผู้ไม่กล้ารักใคร เขาไม่คู่ควรเลยพ่ะย่ะค่ะ”
เจียงเสวี่ยหนิงกอดเข่า ส่ายหน้าสะอึกสะอื้น“ไม่ใช่ ข้าต่างหากที่ไม่คู่ควร…”
นางสิชั่วช้าเกินไป
นางอยู่ในหุบเหวลึก ละโมบปณิธานอันสูงส่งกว้างไกลของเขา ริษยาความสัตย์ซื่อเที่ยงตรงของเขา ยื่นมือไปฉุดลงมาจากยอดบรรพตสูงให้จมสู่นรกไร้ก้นบึ้ง ทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของเขาแม้หมายจ่ายคืนด้วยชีวิต แต่ นางจะไปชดใช้ไหวได้เช่นไร
บทที่ 177 แท้จริงแล้วรักสุดหัวใจ (2)ระหว่างเขากับนางกั้นไว้ซึ่งดีกับชั่ว กบฏกับจงรักภักดี ไหนจะการ จำคุกและบทลงโทษโหดเหี้ยมซึ่งแต่เดิมไม่ควรเกิดขึ้น มีกระทั่งชีวิตของ คนเป็น ๆ …
ต่อให้กลับมาเกิดใหม่กันทั้งคู่ แล้วจะช่วยสิ่งใดได้
อดีตเหล่านั้นปวดร้าวเกินไป น่าสังเวชเกินไปโดยแท้ แค่ฝันถึง กลางดึกนางยังทุกข์ทนกระวนกระวาย แล้วจางเจอเล่า ยามบังเอิญนึกถึง จะยิ่งทรมานรวดร้าวมากเท่าไร
ขนาดคู่สวรรค์ประทานยังต้องมีเรื่องให้ทะเลาะเบาะแว้ง
ต่อให้นางได้อยู่กับจางเจอ แต่จะทราบได้อย่างไรว่าจะไม่กระชาก เปิดแผลเป็นของกันและกันเพราะความไม่พอใจเล็ก ๆ น้อย ๆ เข้าสักวันหรือเผลอทำร้ายกันโดยไม่ได้เจตนาในบางชั่วขณะ
ทั้งคู่ต่างจดจำอดีตได้ ความสัมพันธ์เช่นนี้เปราะบางเกินไป
เจียง
