จางเจอเดินมาได้ครึ่งทางก็พบว่าของหาย
เพียงแต่หลังจากเขาพบเจียงเสวี่ยหนิงโดยบังเอิญจิตใจก็ไม่อยู่กับเนื้อกับตัว นึกไม่ออกเลยว่าหายตั้งแต่เมื่อใด และหายตั้งแต่ที่จวนหลินจืออ๋องหรือระหว่างเดินทางกลับกันแน่
เขาจึงย้อนกลับไป
สวนอันเวิ้งว้างไร้เงาร่างเจียงเสวี่ยหนิง ศาลาหลบร้อนเองก็ว่างเปล่า มีเพียงบ่าวสองคนกำลังเก็บถ้วยชามซึ่งถูกทิ้งไว้ภายในศาลา
ครั้นเห็นจางเจอวกกลับมา บ่าวรับใช้ซึ่งปรนนิบัติก่อนหน้านี้ที่ยังพอจดจำเขาได้ก็เดินเข้ามาค้อมกายคารวะและเป็นฝั่ายเริ่มถามก่อน “ใต้เท้าจาง มีอะไรหรือขอรับ ทำสิ่งใดตกหรือ”
จางเจอถาม “เห็นถุงผ้าแพรบ้างหรือไม่”
บ่าวรับใช้ผู้นั้นตะลึงงันทันที “ใช่ถุงพื้นสีนิลปักลายสีเงินหรือเปล่าขอรับ”
จางเจอตอบ “เจ้าเคยเห็นหรือ”
บ่าวผู้นั้นโบกมือเป็นพัลวัน ทว่าสายตาแปลกประหลาดเล็กน้อย เผยสีหน้าลำบากใจอยู่บ้างลังเลอยู่ครู่หนึ่งถึงกล่าวด้วยความกระดาก “ก็เคยเห็นขอรับ เพียงแต่เมื่อครู่ตอนพวกบ่าวมาเก็บกวาดที่นี่ก็เห็นคุณหนูรองจวนเสนาบดีเจียงถือถุงผ้าแพรซึ่งค่อนข้างคล้ายกับที่ท่านตามหาอยู่พอดี ครั้นเห็นสีหน้านาง…พวกบ่าวไม่กล้าเข้าไปถามไถ่สักเท่าไหร่ขอรับ”
“…”
จางเจอยืนเหม่ออยู่หน้าขั้นบันได
เอวซึ่งปราศจากถุงผ้าแพรรู้สึกค่อนข้างว่างเปล่า
บ่าวรับใช้รู้สึกว่าชั่วขณะหนึ่งสีหน้าของขุนนางราชสำนักหนุ่มตรงหน้าซ้อนทับกับคุณหนูรองเจียงที่ตนเห็น เป็นความรู้สึกหนักอึ้งซึ่งทั้งแปลกประห
