้ำตา “เจ้าไม่ยอมบอกข้าตั้งแต่แรก เจ้าหลอกข้า…”จางเจอกล่าว “เป็นกระหม่อมเองที่หลอกพระองค์”
เจียงเสวี่ยหนิงเคียดแค้นชิงชังตนเอง เมื่อหวนนึกถึงคำถามของตนก่อนหน้าก็รู้สึกเพียงว่าช่างเหลวไหลและน่าขันเหลือเกิน นางคู่ควรที่ใดกันเล่า
หยาดน้ำตานางตกกระทบหน้าอกจางเจอจนเสื้อเปียกชุ่ม ทำให้ดวงใจเขาจมอยู่ในนั้น แน่ใจแล้วว่าไม่ควรบอกนางเลยจริง ๆ “ฮองเฮากระหม่อมเองก็กลัว กลัวพระองค์จะทรงทราบว่าคนผู้นี้ที่อยู่หน้าพระพักตร์คือจางเจอในชาติที่ผ่านมา”
เพราะหากรู้แล้ว เรื่องราวหนหลังจะประเดประดังจนรู้สึกผิดบาปเหลือคณนา
นางต้องการอิสรเสรี ต้องการสมปรารถนา
ทว่าความรู้สึกผิดนี้เพียงพอจะบดขยี้และโค่นล้มผู้ที่ค่อย ๆ ลืมเลือนเรื่องแต่ชาติปางก่อน ทุกคนที่นางได้พบล้วนเป็นคนใหม่ มีเพียงเขาเท่านั้นที่เป็นพันธนาการเก่า นอกจากนี้ถึงแม้คนทั้งสองจะพยายามเชื่อมติดรอยแตกมหาศาลจากอดีตกาลสุดความสามารถ แต่จะสมานกลับมาเหมือนใหม่ได้อย่างไร
การใช้ชีวิตเช่นนั้นจะต้องเหน็ดเหนื่อยสักเพียงใดกันในเมื่อยามอยู่ต่อหน้าเขา นางไม่อาจเป็นตัวของนางเองอย่างแท้จริงได้เลย
——————–
1. เครื่องปันดินเผาสิงเหยา เมืองสิงโจว สมัยราชวงศ์ถัง เป็นหนึ่งในเครื่องปันดินเผาสีขาวยุคแรกเริ่มของจีนที่มีชื่อเสียง2. สุราหอมน้ำใสกระจ่าง’ และ ‘เมามายในสมุทรแห่งสุรา’ เป็นตัวอักษรที่เขียนบนแจกันดอกเหมย ในยุคราชวงศ์ซ่งเหนือจนถึงปลายราชวงศ์หยวนใช้บรรจุสุราหรือป
