ภาวะสั่นคลอน…
โจวอิ๋นจือยืนอยู่หน้าประตูใหญ่จวนอ๋องด้วยใจกังวลล้นเหลือ ขณะนี้ฝั่าบาททรงให้ความสำคัญต่อองครักษ์เสื้อแพรมากกว่าเดิม ในหน่วยมีผู้ตรวจการคนหนึ่งได้เลื่อนยศ ทำให้ตำแหน่งนั้นขาดคนพอดี เขาสนใจตำแหน่งดังกล่าว เพียงแต่ปีกลายเพิ่งเลื่อนเป็นผู้คุมกองพันได้ไม่นาน ไม่ว่าอย่างไรตำแหน่งผู้ตรวจการคงไม่ตกมาถึงตน ทว่าหากพลาดโอกาส ต้องรอถึงเมื่อใดเล่าจึงจะมีตำแหน่งว่างอีกสักครั้ง
ขณะกำลังครุ่นคิดก็มีเสียงตะโกนปั่าวร้องนอกประตู “เสียนเฟยเสด็จแล้ว…”
สรรพสำเนียงโดยรอบพลันเงียบกริบ
รถม้าหรูหราคันหนึ่งจอดอยู่ที่ประตู เซียวซูผู้สง่างามเพริศพริ้งแตะมือนางกำนัลพลางเหยียบแผ่นหลังขันทีเพื่อก้าวลงจากราชรถ นางกวาดสายตามองรอบด้านคราหนึ่ง จากนั้นจึงกล่าวเรียบ ๆ ว่า “เปินกงกับพระชายาเอกและพระชายารองซึ่งหลินจืออ๋องกำลังจะสมรสด้วยวันนี้เป็นสหายที่เคยเล่าเรียนด้วยกันมาก่อน ดังนั้นจึงมาร่วมงานโดยเฉพาะ ฝั่าบาทกับฮองเฮาทรงอยู่ด้านท้าย ยังเสด็จมาไม่ถึง ใต้เท้าทุกท่านมิต้องประหม่า”
ทุกคนต่างถวายบังคม
เพียงอดพร่ำบ่นในใจไม่ได้ ขณะนี้ตระกูลเซียวยังตกอยู่ในวังวนของการสืบคดีเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัยที่ก้านโจว ต้องเผชิญปัญหารอบด้าน แต่พระสนมเสียนเฟยซึ่งเพิ่งได้รับการสถาปนากลับทำตัวเป็นจุดสนใจนักไฉนเหมือนจะไม่ได้รับผลกระทบเลย
เมื่อนางมาถึง ผู้อื่นย่อมหลีกทางให้นาง
เดิมทีโจวอิ๋นจือยืนอยู่ตรงประตู เขาส่งมอบเทียบเชิญ
