พูดและการกระทำของตนเอง
หากเทียบกับบรรดาบุตรหลานผู้ลากมากดีสำมะเลเทเมาในเมืองหลวงก็ไม่รู้ว่าดีกว่าตั้งเท่าใดแล้วจริง ๆ แม้จะดูเหมือนเข้าหายาก แต่ร่างก็ปราศจากกลิ่นอายดุร้ายปั่าเถื่อน จิตใจคงไม่เลว ดูท่าทางเหมือนจะขู่ให้ยายหนูหนิงกลัวได้และไม่มีทางปฏิบัติตัวแย่ต่อสตรีแน่
เจียงปั๋อโหยวหวั่นไหวเล็กน้อย เริ่มสอบถามโดยแสดงอาการเหมือนมิได้จงใจ “ได้ยินเพียงว่าบรรพชนของหัวหน้าจางอยู่เหอหนาน สาเหตุที่ตอนนั้นเข้าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาใต้เท้ากู้เพราะต้องการร้องทุกข์ขอความเป็นธรรมให้บิดาเหมือนจะเพิ่งมาเมืองหลวงได้ไม่กี่ปีใช่หรือไม่”จางเจอตอบ “ขอรับ แค่สามปี”
เจียงปั๋อโหยวร้อง “อ้อ” คราหนึ่ง “คุ้นเคยกับการใช้ชีวิตหรือยัง”
นิ้วของจางเจอกำถ้วยชาแน่นกว่าเดิม แต่ยังคงหลุบตาตอบกลับด้วยท่าทีปกติ “สภาพอากาศและสิ่งแวดล้อมใกล้เคียงกัน ไม่มีสิ่งใดที่ปรับตัวไม่ได้ขอรับ”
เจียงปั๋อโหยวถามอีก “เช่นนั้นมารดาเจ้ายังแข็งแรงดีหรือไม่”
…ในที่สุดจิ้งจอกเฒ่ากู้ชุนฟางก็จับต้นชนปลายถูก เขาอดชำเลืองมองเจียงปั๋อโหยวไม่ได้ จากนั้นหันหน้ากลับไปมองจางเจออีกครา แต่กลับเห็นนิ้วมือซึ่งกำลังกำถ้วยจนเกร็ง พอเคลื่อนสายตาแลใบหน้าอันเคร่งขรึมอีกคราก็อดรู้สึกแปลก ๆขึ้นมาหลายส่วนไม่ได้
ลูกศิษย์คนนี้…
ดูเหมือนจะมิได้สงบเยือกเย็นเช่นเปลือกนอกกลับเหมือนกำลังทนทุกข์ทรมานอะไรอยู่มากกว่า
ทางนี้เจียงปั๋อโหยวสนทนาอย่างถูกชะตา ยิ่งมองยิ่งรู้ส
