งแดนสู่แล้วแก้ไขพฤติกรรมก็ย่อมไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่ายามลูกอยู่เมืองหลวงโอหังอวดดีเพียงใด ไม่แน่อาจหาเขยขวัญดีๆ กลับมาให้ท่านพ่อได้สักคน ขอท่านพ่อโปรดพิจารณาด้วยเจ้าค่ะ”แต่อันที่จริง ไม่ว่าเจียงปั๋อโหยวจะเห็นชอบหรือเปล่าก็มิได้แตกต่างอันใดสำหรับนาง
หากเห็นชอบ การเตรียมตัวออกเดินทางย่อมง่ายดาย หากไม่เห็นชอบ แย่สุดก็คือลอบหนีไปเช่นโหยวฟางอิ๋นในชาติก่อน ส่วนของจำพวกปั้ายผ่านทาง โจวอิ๋นจือจัดการได้อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นนางยังมีเงินอยู่ในมือมากกว่าโหยวฟางอิ๋นชาติก่อนเสียอีก ไม่ลำบากยากแค้นเลยสักนิด
สิ่งที่ผุดขึ้นในใจเจียงปั๋อโหยวเป็นอันดับแรกคือความเดือดดาล
แต่หลังจากเจียงเสวี่ยหนิงอธิบาย ความเดือดดาลกลับบรรเทามิใช่เพราะถูกโน้มน้าวด้วยเหตุผลอันฝืดฝืนของเจียงเสวี่ยหนิง ทว่านึกถึงเซี่ยเวย บุตรีคนรองของตนระหกระเหินอยู่ข้างนอกมาหลายปีครั้นกลับเมืองหลวงเขาก็มิได้เลี้ยงดูให้ดีจริง ๆเมื่อเป็นเช่นนี้จึงติดค้างนางมากมายเหลือเกินหากนางไม่มีใจให้เซี่ยเวย แต่เซี่ยเวยคิดใช้กลอุบายแย่งชิง เขาย่อมไม่สมควรนิ่งดูดายโดยเด็ดขาด กอปรกับเขาเองรู้ความสามารถของเซี่ยจวีอันดีกว่าผู้ใด หากเจียงเสวี่ยหนิงยังรั้งอยู่เมืองหลวง สถานการณ์ย่อมไม่สู้ดีนัก
เช่นนี้การไปแดนสู่จึงใช่ว่าเป็นไปไม่ได้
แม้ขุนเขาสูงหนทางยาวไกล สถานที่ค่อนข้างไกลห่าง แต่อย่างน้อยก็หลีกเลี่ยงความวุ่นวายภายในเมืองหลวงได้ มิหนำซ้ำอำนาจของเซี่ยเวยก็ไม
