าเสียทีเป็นเพราะกำลังวางแผนต้นหลี่ตายแทนต้นท้อ มิหนำซ้ำระหว่างนั้นยังวางแผนจะลอบสังหารผู้คุ้มกันขบวนอภิเษกสมรสระหว่างทางด้วย เพียงแต่องค์หญิงไม่ทรงยินยอม ดังนั้นจึงไม่สำเร็จเจ้าค่ะ”
“…”
คราวนี้เจียงปั๋อโหยวพูดไม่ออกโดยสิ้นเชิง
ไม่ว่าเรื่องใด หากสาวออกมาล้วนเป็นความผิดมหันต์ต้องถูกกุดศีรษะทั้งสิ้น!
ตลอดมาเจียงปั๋อโหยวคิดเพียงว่าบุตรีรักสนุกไปนิดและชอบก่อเรื่องไปหน่อย แต่ก็จำกัดวงแค่ตามประสาคนหนุ่มสาว ไหนเลยจะคาดคิดว่านางมีส่วนร่วมกับเหตุการณ์วุ่นวายในช่วงที่ผ่านมา
เมื่อมุมมองที่เคยมีต่อนางถูกทำลาย จึงไม่อาจตอบสนองได้ทัน
เจียงเสวี่ยหนิงกลับวิเคราะห์ข้อดีข้อเสียให้ฟังด้วยความสงบเยือกเย็น “เซียวซูรู้เรื่องนี้ดี บัดนี้นางเป็นถึงเสียนเฟยซึ่งเพิ่งได้รับความโปรดปรานในวังหลวง ไม่รู้กำลังคิดหาวิธีแก้แค้นลูกปานใดหากลูกรั้งอยู่ในเมืองหลวง ประการแรก ไม่รู้จะเกิดเรื่องเหลวไหลอีกมากแค่ไหน ประการที่สองเกรงว่าท่านพี่ซึ่งได้เป็นพระชายารองหลินจืออ๋องจะเดือดร้อนจากคำพูดและการกระทำอันชั่วร้ายของนาง ประการที่สาม หากเซียวซูจ้องจะแก้แค้นลูก ไม่แน่อาจดึงวงศ์ตระกูลเข้ามาพัวพันเมื่อเป็นเช่นนี้มิสู้ไปจากเมืองหลวงสักพักดีกว่าไปให้ไกลแสนไกลเพื่อหลบเลี่ยงเภทภัย คนในเมืองหลวงไม่เห็นลูกนานวันเข้าก็จะค่อย ๆ ลืมเลือนไปเอง นอกจากนี้ยังได้ยินว่าเมืองที่อุดมสมบูรณ์ของแคว้นแห่งนั้นเปียมด้วยคนดีมีความสามารถ เมื่อลูกไปถึ
