๋อโหยวยืนอยู่ที่ประตูก็เพียงขานเรียก “ท่านพ่อ” คราหนึ่ง ก่อนจะมุ่งเข้าไปข้างใน
ทว่าเจียงปั๋อโหยวยืนอยู่ตรงประตูเป็นเวลานาน เป็นครั้งแรกที่สหายซึ่งทำงานร่วมราชสำนักผู้นี้มิได้เดินเข้ามาโอภาปราศรัยด้วยใบหน้าประดับรอยยิ้ม ตรงข้ามกลับสะบัดแขนเสื้อจากไปด้วยสีหน้าเย็นชา
เจี้ยนซูย่อมรู้ว่าตนก่อเรื่องครั้งใหญ่แล้ว เขาคุกเข่าเบื้องหน้าเซี่ยเวย “เมื่อครู่ข้าน้อยเลินเล่อ…”
เซี่ยเวยกลับตอบเรียบ ๆ ว่า “ก็มิได้มีอะไรไม่ดีสักหน่อย”
เขาเคลื่อนสายตามองแขนเสื้อตนแวบหนึ่งจากนั้นหมุนกายกลับเข้าไปในตัวรถ
ส่วนเจี้ยนซูนิ่งอึ้ง ไม่ได้สติคืนกลับอยู่นาน
