ขึ้นพอดี
เซี่ยเวยหันศีรษะกลับไปมองด้วยท่าทีสงบนิ่ง
เล่นเอาเจี้ยนซูขนลุกชันในบัดดล
แต่แล้วอึดใจนั้นเขาก็พบว่าสายตาของเซียนเซิงรั้งอยู่บนใบหน้าตนครู่เดียว ต่อมาถึงกับมองผ่านไปทางด้านหลัง ด้วยเหตุนี้เขาจึงเบนสายตาตาม…
ณ ประตูจวนตระกูลเจียง ไม่รู้ว่าเจียงปั๋อโหยวยืนอยู่บนขั้นบันไดมานานเท่าใดแล้วใบหน้าซึ่งเคยสุภาพอ่อนโยนกลับบึ้งตึง จ้องมองเซี่ยเวยภายในตัวรถด้วยสายตาตกตะลึงระคนมีโทสะ
เซี่ยเวยหยุดนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะผ่อนคลายอีกครั้งในชั่วพริบตา
เขาถอยเล็กน้อยเพื่อสร้างระยะห่างระหว่างตนกับเจียงเสวี่ยหนิง ราวกับเมื่อครู่ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น ตบแก้มนางเบา ๆ เพื่อปลุกให้ตื่น “ถึงบ้านแล้ว”
เจียงเสวี่ยหนิงกะพริบตา งัวเงียอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยว่า “รบกวนเซียนเซิงแล้วเจ้าค่ะ”
นางกอดกล่องลงจากรถ
ฝีเท้าซวนเซ
เซี่ยเวยเอื้อมมือไปประคอง นางใจคอไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจึงไม่รู้สึกรู้สา แต่เดินไปแค่สองก้าวก็หันหน้ากลับมาเสมือนนึกอะไรออก มองเขาด้วยนัยน์ตาแดง ๆ “ท่านรองราชครูเซี่ย เมื่อใดกีบเท้าอาชาแห่งจงหยวนจะเหยียบย่ำด่านเยี่ยนเหมินเพื่อรับตัวองค์หญิงกลับมาเจ้าคะ”
แขนเสื้อซึ่งทั้งยับย่นและสกปรกของเซี่ยเวยพลิ้วไสวท่ามกลางสายลมราตรี มือข้างหนึ่งซึ่งซ่อนอยู่ในนั้นลอบกำเงียบ ๆ เขาโค้งริมฝีปากเนิบช้า แล้วตอบนางอย่างจริงจัง “อีกไม่นานหรอก อีกไม่นาน”
เจียงเสวี่ยหนิงมองเขาต่อสักพักก็หมุนกายกลับไป
ครั้นเห็นเจียงปั
