ช็ดน้ำตา “องค์หญิงเหลือเวลาไม่มากแล้ว รีบเสด็จกลับตำหนักหมิงเฟิงพร้อมหม่อมฉันก่อนเถอะเพคะ”
เสิ่นจื่ออีนิ่งอึ้ง “ทำไมหรือ”
เจียงเสวี่ยหนิงมองรอบ ๆ เห็นเพียงขันทีน้อยผู้หนึ่งกำลังยื่นศีรษะมองมาทางนี้อยู่ไกล ๆเท่านั้น เดาว่าคงเป็นขันทีที่วังหลวงส่งมาเฝั้าจับตาดู นางแค่นเสียงหัวเราะเย้ยหยันในใจ กล่าวด้วยความเด็ดเดี่ยวว่า
“เตรียมการทุกสิ่งเรียบร้อยแล้ว เสด็จกลับตำหนักหมิงเฟิงพร้อมหม่อมฉันเถิด เมื่อเปลี่ยนสถานะเปลี่ยนฉลองพระองค์ก็จะออกจากวังได้ทันที ส่วนเรื่องอภิเษกสมรสย่อมมีตัวเลือกที่ดีที่สุดเพื่อจัดการสิ่งที่เกิดตามมาอยู่แล้ว ขอเพียงพระองค์เสด็จออกจากวังได้อย่างปลอดภัย เรื่องที่เหลือย่อมหายห่วงเพคะ!”
นางจูงมือเสิ่นจื่ออีเดินไปข้างหน้า
ทว่าเพิ่งไปได้สองก้าวก็รู้สึกถึงแรงต่อต้านจากด้านหลัง เมื่อหันศีรษะกลับไปก็เห็นเสิ่นจื่ออีกำลังยืนมองมาด้วยสีหน้างุนงงสงสัยอยู่ที่เดิม
บทที่ 169 องค์หญิงแห่งแว่นแคว้น (2)พริบตานี้เอง เจียงเสวี่ยหนิงพลันใจเต้นรัว
เสิ่นจื่ออีเอ่ยซ้ำอีกรอบ “ออกจากวัง?”
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกว่าดวงใจถูกร้อยด้วยสายธนูอันบอบบางและแขวนกลางอากาศ แม้แต่เสียงยังสั่นเครือ “ใช่เพคะ องค์หญิงทรงจำไม่ได้แล้วหรือ วันนั้นหม่อมฉันเคยถามพระองค์นะเพคะ”
ดูเหมือนเสิ่นจื่ออีจะนึกไม่ออก
ก่อนเจียงเสวี่ยหนิงเข้าวัง เคยนึกถึงเหตุการณ์สารพัดอย่างหลังจากเข้ามาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นความล้มเหลวและการถูกเป
