ะ ข้าไม่เชื่อหรอกว่าวันนี้จะชนะเจ้าไม่ได้”
เซี่ยเวยเคลื่อนสายตากลับมามองกระดานหมาก ก่อนจะวางลงไปตัวหนึ่ง
หมอนี่ไม่รู้แฮะ!
หลี่ว์เสี่ยนลอบยินดีจนหางตั้ง พูดด้วยท่าทีเสแสร้ง “ดูเจ้าสิ เห็นร้านข้าเหมือนเป็นบ้านตัวเองไม่จ่ายค่าน้ำชาน่ะช่างเถอะ แต่ยามผู้อื่นหมายให้ข้าอยู่เป็นเพื่อนต้องจ่ายเงินราคาไม่เบาเชียวนาคนเขาเป็นเด็กสาวงามหยาดเยิ้มเดินทางไปหาเจ้าที่จวนทุกวัน เจ้ากลับหลบลี้หนีหน้าราวกับนางเป็นแมงปั่องเป็นอสรพิษ ไม่รู้จักอารมณ์รักใคร่ของหนุ่มสาวเอาเสียเลย เซี่ยจวีอันเอ๋ยเซี่ยจวีอัน เจ้าคงไม่ได้ทะเลาะกับนางจนประชดประชันหรอกนะ”
เจี้ยนซูทางด้านข้างหนังตากระตุกอย่างรุนแรง
เซี่ยเวยค่อย ๆ เคลื่อนสายตาขึ้น สีหน้านิ่งเฉยไม่แสดงอารมณ์ “หลี่ว์จ้าวอิ่น หากครั้งหน้าเจ้ายังซ่อนตัวหมากอีกละก็ จงกินหมากพวกนั้นลงไปเสีย”
หลี่ว์เสี่ยนร่างแข็งทื่อในบัดดล “…”
ท่านย่ามัน เจ้ามีดวงตางอกอยู่ตรงท้ายทอยเรอะ?!
*****
เช้าตรู่วันต่อมา ณ ตำหนักหมิงเฟิง
เหล่านางกำนัลสงบนิ่งเงียบขรึม แต่ละคนต่างถือฉลองพระองค์ เครื่องประดับ และเครื่องประทินโฉม
หัวหน้ากองซูหยิบหมึกเขียนคิ้วออกจากกล่องและวาดคิ้วให้เสิ่นจื่ออีด้วยตนเอง
เพิ่งวาดได้ครึ่งเดียว น้ำตาก็ไหลรินโดยไม่อาจหยุดยั้ง
กลับเป็นเสิ่นจื่ออีเสียอีกที่แสดงท่าทีราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทั้งยังเช็ดน้ำตาให้หัวหน้ากองซูพร้อมกล่าวเจือรอยยิ้ม “หัวหน้ากองซูเห็นจื่ออีเติบโตมาต
