้นอาจไร้ความสามารถและความกล้าที่จะทำ มิหนำซ้ำหากล้มเหลวจนเรื่องแดงไม่ว่าใครล้วนต้องรับผลที่จะตามมาโจวอิ๋นจือย่อมใช้งานได้ แต่เจียงเสวี่ยหนิงเองก็หวาดระแวง
จึงเป็นช่วงเวลาเหมาะสมที่สุดที่จะขอความช่วยเหลือจากเซี่ยเวย
เจียงเสวี่ยหนิงบอกแผนการของตนต่อเจี้ยนซู
ผู้อื่นล้วนไม่ทราบ คิดเพียงว่าเซี่ยเวยเป็นขุนนางฝั่ายบุ๋นทั่ว ๆ ไป ทว่าเพียงมองความสามารถของเจี้ยนซูและเตาฉินนางก็รู้แล้วว่าเขามิได้ธรรมดาเช่นนั้นหรอก ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงสิ่งที่เซี่ยเวยเคยทำในชาติก่อน
หากเขาไม่มีสิ่งใดให้พึ่งพาสิแปลกบทที่ 167 เสี่ยงอันตรายเพราะเข้าตาจน (2)เมื่อเจี้ยนซูจดจำไว้แล้วก็บอกว่ารอเซี่ยเวยกลับมาแล้วจะแจ้งให้ทราบ ขอให้เจียงเสวี่ยหนิงมาใหม่พรุ่งนี้
หลายวันที่ผ่านมาขอเพียงนางอยู่ในจวน เซี่ยเวยเป็นต้องไม่อยู่
เจียงเสวี่ยหนิงนึกแค่ว่านับวันคนผู้นี้ยิ่งนิสัยพิกล แต่คิดว่าเรื่องนี้มิได้ยากเย็นอะไรเป็นพิเศษเขาคงรับปากแน่
คาดไม่ถึงว่าเมื่อมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น เจี้ยนซูกลับเอ่ยว่า “เซียนเซิงกล่าวว่าหากโจรภูเขาทั่วไปลักพาตัวองค์หญิงย่อมชักนำให้เกิดการไต่สวนจากราชสำนัก องค์หญิงใหญ่จะทรงหลบหนีได้ชั่วคราว แต่มิอาจหลบหนีได้ตลอดชีวิต ในเมื่อคุณหนูรองหนิงตัดสินใจใช้วิธีเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ไม่สู้ดำเนินการทั้งสองด้าน ทั้งสับเปลี่ยนและลักพาตัวจะดีกว่า เซียนเซิงจะดูแลการจัดกองทัพอี่ว์หลิน จากนั้นเพียงหาตัวตายตัวแทนมารับเคราะห
