เมิ่งซื่อรู้เพียงเซี่ยเวยเป็นสหายในวงราชการของเจียงปั๋อโหยว และเป็นอาจารย์ภายในวังหลวงของเจียงเสวี่ยหนิง แต่ไม่รู้ว่าขณะเจียงเสวี่ยหนิงเดินทางจากบ้านสวนกลับเมืองหลวงเมื่อสี่ปีก่อน มีเซี่ยเวยซึ่งปกปิดชื่อแซ่ร่วมเดินทางมาด้วย!
เขารู้ความลับบางอย่างของจวนตระกูลเจียงถ่องแท้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว
เมิ่งซื่อคำนึงถึงชื่อเสียงของเจียงเสวี่ยฮุ่ยซึ่งตนเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก โกหกว่าเจียงเสวี่ยหนิงผู้เป็นบุตรีได้รับการทำนายดวงชะตาจากไต้ซือว่าต้องส่งไปหลบเภทภัยที่หมู่บ้านชนบท ปกปิดชาติกำเนิดของทั้งสองเป็นอย่างดี คิดไม่ถึงว่าจะถูกเปิดโปงโดยเซี่ยเวยที่ดูเหมือนไม่มีส่วนเกี่ยวข้องเลยสักนิด แค่คำว่า ‘หลอกลวงเบื้องสูง’ ก็ทำเอานางอกสั่นขวัญหาย หน้าถอดสีในบัดดล
แม้แต่เจียงปั๋อโหยวเองก็ยังคาดไม่ถึงอยู่บ้าง
เซี่ยเวยมีฐานะเป็นขุนนางราชสำนัก สุขุมเยือกเย็น กระทำสิ่งใดปราศจากข้อผิดพลาดเปียมบารมีและความสง่างามจนแทบทุกคนคุ้นชิน แน่นอนว่ารวมถึงเจียงปั๋อโหยวด้วย ส่วนถ้อยคำซึ่งฟังคล้ายอ่อนโยนและเป็นมิตรกลับยิ่งซุกซ่อนภยันตรายเป็นล้นพ้น!
เพียงแต่เมื่อเทียบกับความตื่นตระหนกความรู้สึกที่มีมากยิ่งกว่านั้นคือคาดไม่ถึง…
เดิมทีนึกว่าเซี่ยเวยเป็นอาจารย์อยู่ในวังหลวงต่อให้เขาจะดูแลบุตรีผู้ไม่ได้ความของตนมากขนาดไหนก็คงทำไปเพราะแค่เห็นแก่หน้าสหายร่วมงาน ไม่ควรถึงขั้นตั้งความหวังกับลูกหนิงหรือให้ความสำคัญกับนางเป็นพิเศษสิ
ทว่าเท
