สู่ตัวด้วย
เซี่ยเวยมาเยือนจวนตระกูลเจียงครั้งนี้สาเหตุหลักคือต้องการหารือเรื่องดังกล่าวกับเจียงปั๋อโหยว
หลังจากเหตุการณ์ตรวจยึดทรัพย์จวนหย่งอี้โหว ความเปลี่ยนแปลงในราชสำนักก็ทำให้คนอกสั่นขวัญแขวน บางครั้งเจียงปั๋อโหยวจำต้องขอความช่วยเหลือจากเซี่ยเวย เนื่องจากรองราชครูหนุ่มผู้นี้มองการณ์ไกลและเชี่ยวชาญการวางกลยุทธ์
ครั้นเริ่มสนทนาก็ใช้เวลากว่าครึ่งชั่วยาม
ระหว่างนั้นเจียงปั๋อโหยวมิได้เอ่ยถึงเรื่องของเจียงเสวี่ยหนิงตรงระเบียงทางเดินแม้แต่น้อย
จวบจนสนทนาเสร็จสิ้นและกำลังจะส่งออกนอกประตู เขาถึงกล่าวกลั้วหัวเราะว่า “สิ่งที่ยายหนูหนิงพบเจอมาค่อนข้างลำบากจริง ๆ แต่เมื่อบุพการีต้องเผชิญชะตากลั่นแกล้งเยี่ยงนี้ก็ยากจะทำให้พึงพอใจกันทุกฝั่ายได้เช่นกัน ช่วงสองปีที่นางเพิ่งกลับมาก็เคยคิดจะเข้มงวดกวดขัน ทว่านางไประหกระเหินอยู่ข้างนอกมาลำบากพอดูประการแรกจึงเกรงว่านางจะอ่อนไหวจนเสียใจและขุ่นข้อง ส่วนประการที่สองก็กลัวนางรู้สึกว่าพวกเรามิได้รักใคร่เอ็นดู ดังนั้นจึงอยากผ่อนปรนทำดีด้วยบ้าง แต่หากดูแลหละหลวมจนนางไม่รู้จักมารยาทและไม่เข้าใจผู้อื่นแล้วจะเติบโตก้าวหน้าได้อย่างไรกัน ไม่นานนักนางก็ออกไปเที่ยวเล่นกับเยี่ยนซื่อจื่อ อีกทั้งซื่อจื่อยังตามใจนางอีก เฮ้อ ไม่เอ่ยถึงแล้วดีกว่า”
เซี่ยเวยมองเขา
เจียงปั๋อโหยวส่ายศีรษะคล้ายต้องการสลัดความกลัดกลุ้มนั้นออกไปเสีย ก่อนจะจ้องมองเซี่ยเวยพร้อมเอ่ยว่า “ความเปล
