ระชายาหลินจืออ๋องพลันเข้าวังและได้รับการแต่งตั้งเป็นพระสนม เจียงเสวี่ยฮุ่ยก็จะปราศจากคู่ต่อสู้อันร้ายกาจที่สุดอีกต่อไป อีกทั้งเสิ่นเจี้ยก็มีใจให้เจียงเสวี่ยฮุ่ยอยู่ก่อนแล้ว การคัดเลือกพระชายาครั้งนี้คงลุล่วงด้วยดีแน่เจียงเสวี่ยหนิงคร้านจะเข้าไปมีส่วนร่วม
เช้าวันต่อมาฟั้ายังไม่ทันสว่างทั้งจวนก็เริ่มสาละวนวุ่นวาย แม้มีเรือนขวางกั้นก็ยังได้ยินเสียงบรรดาสาวใช้กำลังช่วยเจียงเสวี่ยฮุ่ยประทินโฉม รวมถึงเสียงตกแต่งเครื่องประดับประดาบางครั้งหากใครทำอะไรชักช้ายังถูกเมิ่งซื่อตำหนิต่อว่าเสียด้วยซ้ำ
เจียงเสวี่ยหนิงนอนเกียจคร้านอยู่บนเตียงในยามเช้าของวสันตฤดู จ้องมองดอกโบตั๋นสีขาวซึ่งปักอยู่ยอดม่านมุ้ง หวนนึกถึงวันนี้เมื่อชาติก่อน…
ในจวนก็สาละวนวุ่นวายแบบนี้เหมือนกัน
เพียงแต่ตอนนั้นผู้กำลังเสียบปินปักผมสารพัดท่ามกลางผู้คนคือตัวนางเอง แม้เมิ่งซื่อจะมาที่ห้อง ทว่าความปีติยินดีบนใบหน้าดูฝืดฝืนอยู่บ้าง ยิ่งนางเคลื่อนสายตามองกลับด้วยความโอหังหน่อย ๆ สีหน้าของเมิ่งซื่อก็ยิ่งย่ำแย่ ส่วนเจียงเสวี่ยฮุ่ยเพียงยืนอยู่ข้างกายเมิ่งซื่อทอดสายตามองนางอย่างลึกซึ้ง
ขณะนั้นนางได้ใจยิ่งนัก เนื่องจากเจียงเสวี่ยฮุ่ยไม่รู้ว่านางเคยเห็นผ้าเช็ดหน้าลายปักผืนนั้นในวังหลวงและจงใจแอบอ้างจนได้โอกาสเช่นวันนี้
เจียงเสวี่ยฮุ่ยช่วงชิงครอบครัวของนาง ดังนั้นนางจะช่วงชิงความรักของเจียงเสวี่ยฮุ่ย
ไม่ว่าอย่างไรเจียงเสวี่ยหนิงก็ไม่ต้อ
