ถังเอ๋อร์และเหลียนเอ๋อร์ซึ่งคอยดูแลรับใช้เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกได้ราง ๆ ว่าคุณหนูกลับมาคราวนี้เหมือนมีบางอย่างผิดปกติ
ช่วงบ่ายคนจากจวนชิงหย่วนปั๋อมาที่จวนตระกูลเจียง แจ้งว่าคุณหนูของพวกนั้นถูกเจียงเสวี่ยหนิงตบต่อหน้าธารกำนัล ต้องการคำอธิบายอย่างชัดเจน เจียงปั๋อโหยวสรรหาถ้อยคำมาพูดเกลี้ยกล่อมให้คนกลับไปก่อน แจ้งว่าหากเจียงเสวี่ยหนิงกลับมาแล้วจะถามไถ่ให้ชัดเจน จากนั้นค่อยมอบคำตอบให้จวนปั๋อ
ทั้งจวนตั้งแต่เบื้องบนจดเบื้องล่างพูดกันว่าคุณหนูรองก่อเรื่องแล้วแต่เมื่อนางกลับมาแล้วได้ยินว่านายท่านและฮูหยินรอให้ไปพบ ก็ตอบเรียบ ๆ เพียงสองคำว่า “ไม่ไป”
เจียงปั๋อโหยวย่อมเดือดดาลเป็นล้นพ้น ส่วนเมิ่งซื่อระบายโทสะอยู่ในห้องยกใหญ่ กล่าวโทษเจียงเสวี่ยหนิงว่าเลือกสร้างปัญหาในช่วงเวลาสำคัญที่เจียงเสวี่ยฮุ่ยต้องเข้ารับการคัดเลือกพระชายาหลินจืออ๋อง จงใจไม่อยากเห็นพี่สาวของตนได้ดี
เจียงเสวี่ยหนิงกลับห้อง หยิบเงินสิบตำลึงออกมาก้อนหนึ่ง
ส่งให้เหลียนเอ๋อร์นำไปมอบให้เจียงปั๋อโหยวกับเมิ่งซื่อ กล่าวเพียงประโยคเดียวว่า “เป็นข้าเองที่ตบโหยวเย่ว์จริง ๆ เงินจำนวนนี้มอบให้นางไปรักษาใบหน้าแล้วกัน หากยังไม่ยอมก็เขียนหมายฟั้องร้องส่งไปศาลาว่าการและลากตัวข้าไปขึ้นศาลเลย ไว้ศาลตัดสินข้าเช่นไรข้าก็จะชดใช้ตามนั้น ขอแค่จวนปั๋อของพวกเขากล้าขายหน้าก็พอ”
ตลอดทั้งคืนนางแทบจะพูดแค่นี้
จากนั้นก็รับประทานอาหาร ล้างหน้าล้างตาบ้วนปา
