านติดพัน พวกเขาคงเอาแต่พิศมองนางโดยไม่ยอมจากไปไหนแน่
คิดไม่ถึงเลยว่าพวกเขาเพิ่งจากมาไม่นาน แม่นางผู้นี้ก็ตามออกมา
มิหนำซ้ำยังร้องเรียก…
ใต้เท้าจาง?!
สายตาของเจ้าหน้าที่ทั้งสองซึ่งมองเจียงเสวี่ยหนิงพลันเปลี่ยนจากตกตะลึงในคราแรกเป็นเวทนาสงสาร น่าเสียดาย! สตรีงดงามกลับสมองไม่ดี! ด้วยรูปโฉมเช่นนี้ ไม่ว่าบุรุษผู้สูงศักดิ์ผู้ใดมาสู่ขอ สถานะของนางย่อมมีแต่จะสูงส่งขึ้น ไฉนตาบอดมาชอบจางเจอเข้าเสียได้ กระทั่งว่ายังมอบของขวัญให้ในคืนสิ้นปีด้วย?!
บนถนนมีผู้คนเดินสัญจร รถม้าขวักไขว่
ทั้งคู่ยืนประจันหน้า สงบนิ่งไม่ไหวติง
ประหนึ่งศิลาสองก้อนจมอยู่ก้นธารไหลเอื่อย
เดิมทีจางเจอนึกว่าตนตัดสินใจได้แล้ว ทั้งยังย้ำเตือนตนเองครั้งแล้วครั้งเล่า ทว่าเมื่อได้พบนางอีกครา กำแพงสูงที่สร้างขึ้นในใจกลับสั่นคลอนและค่อย ๆ พังทลาย
ร่างกายสงบนิ่งทว่าใจยากจะสงบได้
เขาไม่คาดด้วยซ้ำว่าเจียงเสวี่ยหนิงจะตามออกมา และยิ่งไม่คาดว่านางจะละทิ้งความสำรวมกิริยาเอ่ยปากถามเขาตรง ๆ แต่เมื่อคิดดูอีกที นี่เป็นตัวตนของนางอยู่แล้วมิใช่หรือ ทำตัวเด่น โอหังอวดดี งามพิลาสเฉิดฉัน ไม่ค่อยเก็บงำอะไรนัก หากมัวขี้ขลาดตาขาวหรือวิตกกังวลผลได้ผลเสียต่างหากถึงจะไม่เหมือนนางสักเท่าไร
เจียงเสวี่ยหนิงเชิดหน้ามองเขาเล็กน้อยดวงตาสุกใสคู่นั้นแฝงความน้อยเนื้อต่ำใจอันขุ่นข้องอยู่หลายส่วน แต่นางกลับไม่เอื้อนเอ่ย ถามคำถามเดิมอีกรอบด้วยความเผด็จการหน่อย ๆ“ใ
