้ให้หลี่ว์เซียนเซิงทราบสักหน่อยหรือไม่ขอรับ”
ขณะนี้หลี่ว์เสี่ยนซึ่งสวมเสื้อคลุมยาวของบัณฑิตกำลังเดินเข้ามาจากระเบียงยาวแล้ว เขาเดินทอดน่องสบายอารมณ์ด้วยท่าทีเป็นธรรมชาติราวกับเดินอยู่ในบ้านตัวเอง ใบหน้าอิ่มเอิบด้วยความสุข
เซี่ยเวยเคลื่อนสายตาขึ้นเห็นพอดีไม่นานก็ถอนกลับ เลิกคิ้วเรียวยาวอย่างแช่มช้าแล้วถามว่า “บอกเรื่องอะไรหรือ”
เจี้ยนซูอึ้ง
เซี่ยเวยสีหน้าเรียบเฉย ปราศจากความผิดปกติอันใดทั้งสิ้น “เรื่องการค้าหลี่ว์จ้าวอิ่นย่อมมีแผนการในใจอยู่แล้ว ไยต้องให้เจ้าเข้าไปก้าวก่ายด้วยล่ะ”
เจี้ยนซู “…”
เหตุผลคล้ายว่าจะเป็นเช่นนี้ แต่ไฉนรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ค่อยถูกต้องกันนะบทที่ 153 ตัดกุยช่าย (2)หุ้นจำนวนสองพันหุ้น หนึ่งพันหุ้นแรกซื้อขายราคาหนึ่งพันห้าร้อยอีแปะ ส่วนอีกหนึ่งพันหุ้นซื้อขายด้วยราคาหนึ่งพันหกร้อยอีแปะ
เจียงเสวี่ยหนิงได้เงินเพิ่มสามพันหนึ่งร้อยตำลึงทันที
เมื่อนำสองหมื่นตำลึงที่มอบให้เซียวติ้งเฟยก่อนหน้านี้มารวมกับเงินส่วนตัวและเงินจากการขายหุ้นอีกสามพันกว่าตำลึงก็จะเท่ากับนางมีเงินทั้งสิ้นสามหมื่นสามพันตำลึง
หลังจากนางปล่อยหุ้นในมือ ราคาหุ้นที่โรงเตี๊ยมสู่เซียงก็พุ่งขึ้นอีกหลายสิบอีแปะครั้นเหลียนเอ๋อร์กับถังเอ๋อร์รู้เรื่องก็เอาแต่พูดว่าขายขาดทุน
เจียงเสวี่ยหนิงไม่ยินดียินร้ายและหาได้แยแสไม่ เพียงเน้นย้ำครั้งแล้วครั้งเล่าว่าหากมีจดหมายส่งมาจากโหยวฟางอิ๋น หรือมีข่าวใหม่จากโรงเตี๊ย
