ู่ตรงหน้าตน…
นางลูบไล้หมากตัวหนึ่งโดยใช้ท้องนิ้วเสียดสีเบา ๆ ดวงตาสว่างวาบ “คนกับหมากเหมือนกันหรือเจ้าคะ แต่หมากจัดแจงโดยผู้เล่น ยามเดินหมากเราจึงจัดการตัวหมากได้ ทว่าทุกคนต่างมีความรู้สึกนึกคิดของตัวเองที่แอบซ่อนไว้ ดังนั้นหากจะจัดการกับจิตใจของคน…”
เซี่ยเวยนึกถึงสิ่งที่ขันทีน้อยกลับมารายงานเมื่อคืน ตอนนี้คิดเพียงอยากกุดศีรษะงาม ๆ ของเจียงเสวี่ยหนิงลงมาวางบนกระดานหมากซะ เขาบอกให้นางสำนึกตนดี ๆ แต่ถามอะไรไปไม่ใส่ใจสักอย่าง เขาจึงทำได้แค่อธิบายต่อด้วยความเฉยชา “วีรบุรุษสร้างสถานการณ์ สถานการณ์ผลักดันวีรบุรุษ ถึงแม้ยากจะคาดเดาว่าจะได้รับการสนับสนุนหรือคัดค้านจากผู้คนหรือไม่ ทั้งยังต้องกลัวว่าจะมีผู้ลุกขึ้นต่อต้านหรือไม่ แต่ถ้าคนเราไม่รู้จักแยกแยะด้วยความละเอียดรอบคอบ ขอเพียงผู้อื่นโหมกระพือเชื้อไฟเพียงเล็กน้อย ใจก็คล้อยตามสถานการณ์ไปแล้ว เช่นนี้แล้วยังจะรับมือยากอีกหรือ”
แท้จริงแล้วจิตใจมนุษย์ยังสู้ตัวหมากนี้ไม่ได้เลยด้วยซ้ำ
สายลมโชยมาหอบหนึ่ง ตัวหมากยังคงแน่นิ่งไม่ไหวติง ทว่าเมื่อวาจาหลายประโยคพัดผ่าน ใจคนเรามักลู่ไหวและสั่นคลอน
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตา พอจะจับเค้าอะไรบางอย่างได้แล้ว
หลายสิ่งหลายอย่างมักมีข้อดีบางประการที่ทำให้คนเรายอมตั้งใจศึกษาร่ำเรียนด้วยจิตใจเปิดกว้าง
วันนี้นางจึงศึกษาด้วยความตั้งใจยิ่ง
เซี่ยเวยไขข้อกังขาให้นาง สอนการเดินหมากไปหนึ่งชั่วยามครึ่ง นางกล่าวขอบคุณด้วยคว
