ิงไม่ได้สังเกตรายละเอียดปลีกย่อยเหล่านั้นจึงไม่ได้คิดอะไรมาก เพียงปิดประตู นั่งลงตรงหน้าโต๊ะ ก่อนจะเปิดฝากล่องอาหาร
เป็นบะหมี่ง่าย ๆ ชามหนึ่ง น้ำตุ๋นจากน้ำแกงไก่ มีไข่ดาววางนอนอยู่ริมขอบ โรยต้นหอมซอยสีเขียวอ่อนด้านบนพร้อมเนื้อหั่นฝอยซึ่งคลุกผสมไอร้อนระอุ กลิ่นหอมลอยอบอวล
เจียงเสวี่ยหนิงหยิบตะเกียบเงินซึ่งวางอยู่ในกล่องขึ้นมาเลือกชิมไปบ้าง แต่ถึงกระนั้นกลับไม่อาจรู้รสชาติอันใด มีเพียงน้ำตาที่หยดลงชามจนผสมกับน้ำแกงประดุจไข่มุกที่สายขาดสะบั้น ยิ่งกินยิ่งทวีความเค็ม
สุดท้ายก็กอดชามว่างเปล่าร่ำไห้
ทว่าแม้แต่ยามหลั่งน้ำตายังไร้เสียง
นั่งท่ามกลางราตรีอันหนาวเหน็บ ฟังเสียงน้ำจากนาฬิกาน้ำด้านนอกผ่านไปทีละหยดจนพ้นยามจื่อและล่วงเข้าเช้าวันใหม่อีกครา
