ว เพียงไม่กล้าพูดออกมาเท่านั้นเอง ครั้นได้ยินฮ่องเต้ตรัสถามจึงอดเคลื่อนสายตามองพ่อลูกคู่นี้สลับกันไปมาไม่ได้
เซียวติ้งเฟยย่อมเจตนาแน่อยู่แล้ว มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าหากเขากล้าเรียกเจ้าผายลมสุนัขเซียวหย่วนว่า ‘ท่านพ่อ’ แม้แต่คำเดียว เมื่อกลับไปจะถูกเซี่ยเวยกุดศีรษะทิ้งหรือไม่
ทรัพย์สินเงินทองเพิ่งจะตกถึงมือ เขายังไม่อยากตายเสียหน่อย
ใบหน้าหล่อเหลาพลันเผยความเยาะเย้ยออกมาสามส่วน ความหยามหยันอีกเจ็ดส่วนกล่าวด้วยความเย็นชาว่า “ตลอดเวลาที่ระหกระเหินอยู่ยี่สิบปี กระหม่อมไม่เคยนึกเสียใจที่ได้ถวายความจงรักภักดีต่อฝั่าบาท ทว่าเรื่องเสียใจเพียงหนึ่งเดียวที่ฝังลึกภายในจิตใจมาช้านาน ทนทรมานทั้งยามทิวาและราตรี จนใจที่ไม่อาจชดเชย นั่นคือเยี่ยนฮูหยินมารดาบังเกิดเกล้าของบุตรอกตัญูจากโลกนี้ไปเพราะความกังวลและคะนึงหาได้ไม่ถึงปี ท่านกั๋วกงก็แต่งภรรยาใหม่เสียแล้ว แม้จะเป็นเพราะพระราชโองการทว่ากระหม่อมก็คาใจมาตลอดพ่ะย่ะค่ะ”
เฮือก!
ตำหนิติ้งกั๋วกงเซียวหย่วนอย่างเปิดเผยว่าผิดต่อภรรยาผูกผมเชียวนะ!
พลันบังเกิดเสียงสูดลมหายใจหนาวเหน็บในตำหนัก
แม้แต่เสิ่นหลางเองยังนึกไม่ถึง ชะงักงันทันที
เซี่ยเวยหลุบตามองเงาที่ทอดบนพื้นของตนอย่างสงบนิ่ง
เซียวหย่วนพลันหน้าแดงจนกลายเป็นสีตับสุกร โกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง “ลูกเวร นี่เจ้าพูดจาเหลวไหลอะไรกัน!”
เซียวติ้งเฟยแสร้งยิ้มจอมปลอม กล่าวประชดประชันโต้กลับ “ในเมื่อให้กำเนิดลูกเว
