นชมตลาดก็เดินเล่นไป
ถึงอากาศจะเหน็บหนาว แต่ไม่ว่าเดินไปไหนก็ยังมีผู้คนคลาคล่ำอย่างหาได้ยากโรงน้ำชาและเหลาสุราเต็มไปด้วยชายซึ่งยามปกติเกียจคร้านไม่ยอมทำงาน เที่ยวถือกรงนกเดินเล่นแข่งตีจิ้งหรีดตามท้องถนน ครั้นนั่งลงก็เริ่มคุยโวโอ้อวด
อันที่จริงก็มีแต่เรื่องสัพเพเหระ
ทว่าวันนี้เกิดเรื่องผิดปกติประการหนึ่ง
เมื่อคืนหลี่ว์เสี่ยนประสบเหตุไม่สบอารมณ์ที่จวนของเซี่ยเวยทำให้หลับไม่สนิทตลอดคืน เขาตื่นแต่เช้าตรู่ เตรียมตัวไปโรงเตี๊ยมสู่เซียงเพื่อดูสถานการณ์ของหุ้นนาเกลือตระกูลเหรินว่าพุ่งไปถึงขั้นใดแล้ว
ทว่ามาเช้าเกิน ข่าวสารเรื่องหุ้นยังมาไม่ถึง
เขาจึงสั่งน้ำชาถ้วยหนึ่งเดินขึ้นไปนั่งชั้นบนถือโอกาสแทะเมล็ดแตงโมและฟังคนด้านล่างสนทนากันอย่างออกรส
“เคยได้ยินหรือเปล่า”
“เคย”
“ข้าเองก็ได้ยินมา”
“ฮ่า ๆ นี่เขาเรียกว่าคนดีผีคุ้มมิใช่หรือสุดท้ายคนดีย่อมได้รับสิ่งดี ๆ ตอบแทน!”“แหม ท่านทั้งหลายมาเล่นปริศนาคำทายอะไรกันแต่เช้าตรู่นี่”
“ท่านยังไม่ทราบอีกหรือ”
“คำพูดของท่านทำให้ข้างุนงงไปหมดแล้ว ข้าไม่ค่อยรู้เรื่องราวความเป็นไป พักนี้เกิดเรื่องใหญ่อันใดที่เมืองหลวงเล่า เรื่องการปราบปรามนิกายสวรรค์น่ะหรือ”
“ถึงจะเกี่ยวข้องกันอยู่บ้าง แต่ไม่ใช่”
“ที่แท้คือเรื่องอะไรกันแน่”
“ฮ่า ๆ ๆ นายท่านโจวเพิ่งมาเมืองหลวงเจ็ดแปดปีก่อนสินะ จะไม่ทราบก็ปกติ ท่านทั้งหลายโปรดเมตตาอย่าหยอกเขาเล่นอีกเลย ก็ติ้งเฟยซื่อจื่อผู้นั้นน่ะส
