ิ น่าเหลือเชื่อเสียจริงที่ยังรอดชีวิตกลับมาได้ ไม่รู้หลายปีที่ผ่านมาต้องลำบากตรากตรำและประสบเคราะห์กรรมอยู่ภายนอกมากเพียงใด!”
“สงสารเด็กผู้ทรงคุณธรรมสามร้อยคนที่ปั่าปั้ายศิลาวัดไปั๋ถ่าเสียเหลือเกิน…”
นายท่านโจวซึ่งนั่งอยู่ชั้นล่างยิ่งฟังยิ่งงุนงง อดถามต้นสายปลายเหตุไม่ได้
ครานี้มีผู้สูงวัยอธิบายให้เขาฟังอย่างค่อนข้างโอ้อวด
ด้วยเหตุนี้เหตุการณ์ทั้งก่อนและหลังการก่อกบฏของผิงหนานอ๋องจึงถูกเอ่ยถึง
หลี่ว์เสี่ยนฟังแล้วรู้สึกว่าไม่ได้มีอะไรมากไปกว่านั้น
ผิงหนานอ๋องบุกเข้าเมืองหลวงจนล่วงไปถึงวังหลวงทว่าจับตัวรัชทายาทไม่ได้ ดังนั้นจึงคิดวิธีการอันแสนโหดร้าย จับกุมเด็กน้อยอายุรุ่นราวคราวเดียวกันจากทั่วเมืองหลวงมาจำแนกทีละคน ครั้นพบว่าล้วนไม่ใช่รัชทายาทก็นำชีวิตของเด็กเหล่านี้มาบีบบังคับให้ฮองเฮาและรัชทายาทซึ่งซ่อนตัวอยู่ในเมืองหลวงปรากฏตัว
รวมทั้งสิ้นสามร้อยคนเชียวนะ บิดามารดาจะทนเห็นลูกน้อยตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นได้อย่างไร
มีแต่เสียงร้องไห้คร่ำครวญดังระงมไปทั้งเมือง
“นั่นเป็นช่วงที่หนาวที่สุดของยามเหมันต์ น่าสงสารยิ่งนัก ชาวบ้านทั้งหลายคุกเข่าบนถนนสายยาว วิงวอนให้พวกกบฏมีจิตเมตตา จะจับตัวพวกเขาไปก็ได้แต่อย่าจับพวกเด็ก ๆ ไปเลย เฮ้อตอนนั้นข้าเองก็ได้ยิน ช่างบีบเค้นหัวใจเสียจริงเจ้าลองคิดดูสิ ขอเพียงเป็นมนุษย์ทั่วไป ไม่ว่าใครได้ยินแล้วจะไม่รู้สึกเวทนาสงสารบ้างเชียวหรือไอ้เฒ่าผิงหนานอ๋องมันเป็นเดร
