ัจฉานชัด ๆ !”
“องค์รัชทายาททรงเป็นเชื้อพระวงศ์ ไฉนเลยจะให้ถูกจับเป็นตัวประกันได้”
“หากทรงตกอยู่ในเงื้อมมือกบฏ แผนการชั่วช้าของพวกมันมิสำเร็จกันพอดีหรือ แผ่นดินต้าเฉียนของพวกเราจะไม่ถึงคราวพินาศเอาหรือสุดท้ายในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ขุนนางผู้ซื่อสัตย์จงรักภักดีก็ยังคงพึ่งพาได้”
นายท่านโจวผู้นั้นนิ่งอึ้ง “คงไม่ใช่ ‘ติ้งเฟยซื่อจื่อ’ ที่พวกท่านพูดถึงหรอกนะ”
“แล้วยังจะมีใครอื่นอีกเล่า”
“ขณะนั้นซื่อจื่อน้อยเพิ่งเจ็ดขวบเอง บิดาคือกั๋วกงคนใหม่ของตระกูลเซียวแห่งจวนติ้งกั๋วกงในปัจจุบัน ส่วนมารดานั้นในอดีตคือมุกกลางฝั่ามือของท่านโหวเฒ่าแห่งจวนหย่งอี้โหว ถือว่าคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดของจริงเชียวละ เขาฉลาดหลักแหลมมาตั้งแต่เด็ก ได้ยินว่านอกจากหัวช้าเรื่องพิณไปสักหน่อย อย่างอื่นล้วนนับว่าเป็นเด็กอัจฉริยะที่แค่ดูผ่านตาก็จดจำได้ไม่มีลืมเลือน สมัยอดีตฮ่องเต้ยังมีพระชนม์ชีพ ท่านกั๋วกงเฒ่าเคยขอพระราชทานบรรดาศักดิ์แต่งตั้งเขาเป็นซื่อจื่อไว้ตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ภายหน้าย่อมจะต้องได้สืบทอดจวนกั๋วกงอย่างแน่นอน ช่วงที่จวนหย่งอี้โหวยังไม่เกิดเรื่อง พวกเจ้าคงเคยได้ยินว่าท่านโหวน้อยเยี่ยนร้ายกาจมากเลยใช่หรือไม่“แต่ข้าว่ายังห่างชั้นกับติ้งเฟยซื่อจื่อในสมัยนั้นไกลโขเชียวนา!”
ผู้ฟังอดตื่นตระหนกไม่ได้
หลี่ว์เสี่ยนฟังอยู่ชั้นบนด้วยความสนุกสนาน
คนผู้นี้เล่าเรื่องได้สมจริง ถึงกับคล้ายจะเคยเห็นเรื่องราวสมัยนั้นมาด้วย
