ตาตัวเอง หลักใหญ่ใจความไม่มีผิดเพี้ยน เพียงแต่เรื่องพิณของคนผู้นั้นน่ะหรือ…
เขาย่นหัวคิ้วเล็กน้อย อดก่นด่าในใจไม่ได้‘เจ้าพวกชอบจับคนมาเปรียบเทียบ น่าโมโหมารดามันยิ่งนัก’ส่วนทุกคนตรงชั้นล่างกลับเงี่ยหูฟัง
แม้แต่ผู้ดูแลร้านยังช้อนตามอง ลืมดีดลูกคิดไปเสียแล้ว
บทที่ 142 ความลับที่ซ่อนอยู่ (2)ผู้กำลังเอ่ยวาจาดื่มน้ำชาให้ชุ่มคอ กล่าวต่อไปว่า
“สมัยนั้นติ้งเฟยซื่อจื่อเป็นที่โปรดปรานของฮองเฮาซึ่งประทับในวังหลวงมาก ขณะเกิดเรื่องก็อยู่ในวังพร้อมเยี่ยนฮูหยิน ย่อมต้องซ่อนตัวเพื่อถวายความคุ้มครององค์รัชทายาทกับฮองเฮา มิเช่นนั้นจะกล่าวว่าเซียวกับเยี่ยนสองตระกูลซื่อสัตย์จงรักภักดีน้อมกายถวายชีวิตได้อย่างไรเล่า ยามนั้นทางหนึ่งคือชีวิตของเด็กน้อยผู้บริสุทธิ์สามร้อยคน ส่วนอีกทางคือองค์รัชทายาทที่ทรงตกอยู่ในภยันตราย และแล้วติ้งเฟยซื่อจื่อซึ่งอายุเพียงเจ็ดขวบกลับเป็นฝั่ายเสนอตัวขอเปลี่ยนฉลองพระองค์กับองค์รัชทายาท!”
มีคนจำนวนไม่น้อยในบริเวณนั้นตกใจจนเปล่งเสียงร้อง “อา” เห็นชัดว่าคาดเดาเรื่องราวได้บ้างแล้ว
คนผู้นั้นจึงพูดว่า “ถูกต้อง นี่เขาเรียกว่ากลยุทธ์ต้นหลี่ตายแทนต้นท้อ[1]! ติ้งเฟยซื่อจื่อเข้าออกวังหลวงมาตั้งแต่เด็ก เหล่าขันทีล้วนจดจำเขาได้ ทั้งยังคุ้นธรรมเนียมปฏิบัติในวังหลวงเป็นอย่างดี นอกจากนี้ตัวเขาก็อายุเจ็ดขวบใกล้เคียงองค์รัชทายาท รูปร่างไม่ต่างกันมากนัก มิหนำซ้ำยังฉลาดหลักแหลม หากให้เขาปลอมตัว
