ไม่ถึงว่าจะมีคนจับผิด
ครั้นเงยศีรษะเห็นว่าถึงกับเป็นเถ้าแก่หลี่ว์แห่งร้านโยวหวงก็อดเผยสีหน้าเคร่งขรึมไม่ได้ เขารีบลุกขึ้นประสานมือคารวะ กล่าวยิ้ม ๆ อย่างหน้าไม่อาย “เฮ้อ ข้าก็แค่ไปได้ยินคนเขาเล่า แล้วนำมาเล่าต่อให้ทุกคนฟังเพื่อความสำราญก็เท่านั้น เพียงแต่คำพูดของท่านเดาไม่ผิดหรอกข้าได้ฟังเรื่องนี้มาจากอดีตขันทีวังหลวงซึ่งถูกปล่อยตัวออกมา ทว่าเขาสุขภาพไม่ดี นำเงินออกมาจากวังหลวงด้วยความยากลำบากได้ไม่นานก็ล้มปั่วยจนเสียชีวิต พูดไปแล้วช่างน่าละอาย สาเหตุที่บัดนี้ข้าทำให้ครอบครัวอยู่ดีกินดีได้ก็พึ่งพาเงินที่เขาเหลือทิ้งไว้ให้ในสมัยนั้นนั่นเอง”
คนผู้นี้ไม่นับว่าเป็นคนใหญ่คนโตอะไรในหมู่พ่อค้าเมืองหลวง อย่างไรเสียก็ยังอยู่ใต้ฝั่าพระบาทโอรสสวรรค์ คนเก่งกล้าสามารถในที่แห่งนี้จึงยังมีถมเถ
เพียงแต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะมีสาเหตุแอบแฝงเช่นนี้ อดประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้
ทว่าบางคนที่รู้จักมักจี่กันรู้ว่าเขาพูดความจริง
แม้หลี่ว์เสี่ยนจะเป็นพ่อค้าวาณิช ทว่าประการแรก สมัยก่อนเขาเคยเป็นถึงจิ้นซื่อซึ่งเคยทำงานในสภาฮั่นหลิน ประการที่สอง เขาเคยลอบช่วยเซี่ยเวยกระทำเรื่องเลวร้ายที่ไม่อาจให้ผู้อื่นล่วงรู้มาบ้าง ความคิดสลับซับซ้อนทบกันชั้นแล้วชั้นเล่า มิได้ธรรมดาสามัญเช่นคนคนนั้นตรงชั้นล่าง
แม้จะรู้ว่าอีกฝั่ายพูดโดยไม่คิดอะไร แต่เขากลับจับประเด็นบางอย่างได้
ขันทีผู้เคยทำงานในวังหลวงซึ่งรู้เรื่องเช่นนี้แล้วยัง
