ราหนึ่ง
จางเจอจะคิดเช่นไรไม่มีผู้ใดล่วงรู้
ส่วนนางพึงพอใจเป็นพิเศษ ปราศจากท่าทีคิดถึงบ้านแม้แต่น้อย เบิกบานสำราญใจทุกวี่วันและมีรอยยิ้มประดับใบหน้าเสมอ ไม่ว่าใครในอารามซั่งชิงหากได้พบเห็นนางต่างก็รู้สึกสบายใจ
เพียงแต่สวรรค์ไม่เอื้ออำนวยจริง ๆขุนนางทงโจวมาเยี่ยมคารวะอย่างเอิกเกริกอยู่สองวัน พอดีกับเซี่ยเวยสะสางงานที่ตกค้างหลังจากกำจัดนิกายสวรรค์เสร็จ ทั้งยังหารือกับเซียวหย่วน อีกหลายครั้ง เดิมกำลังจะเตรียมตัวออกเดินทาง
ใกล้ถึงวันสิ้นปีแล้ว
หากเร่งเดินทางให้เร็วขึ้นอีกนิด ทุกคนก็จะกลับถึงบ้านทันวันเทศกาล
คิดไม่ถึงว่าเช้าวันที่สามจะมีหิมะตกหนักศาลาพักม้าส่งข่าวมาว่าเส้นทางบนเขาซึ่งเคยถล่มเมื่อหลายวันก่อนถล่มลงมาอีกแล้ว เป็นเพราะหิมะเมื่อหลายวันก่อนละลายรวมกันกลายเป็นสายน้ำหลากและพุ่งปะทะจนถล่มลงมา ยังคงเดินทางไม่ได้ดังเดิม
เจียงเสวี่ยหนิงนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ครั้นฟังเสียวเปั่าแจ้งข่าวเสร็จก็อดพูดขึ้นมาไม่ได้ “หรือว่าในวันฉลองปีใหม่ก็ต้องรั้งอยู่ทงโจว”
เสียวเปั่าเปลี่ยนชาร้อนให้นางและตอบว่า“ฟังจากเจตนาของเซียนเซิง เกรงว่ามีความเป็นไปได้สูงขอรับ”
เจียงเสวี่ยหนิงย่นหัวคิ้ว
เสียวเปั่า “พวกของท่านกั๋วกงก็ไม่ไปเช่นกันหลายวันก่อนเขาเพิ่งหารือกับเซียนเซิง ได้ความว่าวันส่งท้ายปีจะหาเหลาสุรามาจัดงานเลี้ยงใหญ่เพื่อให้รางวัลเหล่าทหารและเพื่อปลอบประโลมความคิดถึงบ้านเกิดของทุกคน หากท่านคิดถึงบ้านจนท
