ครั้นหวงเฉียนเห็นจางเจอเป็นฝั่ายเข้าหาพวกตนราวกับเนื้อแกะเข้าปากเสือ มีหรือจะไม่คว้าโอกาสนี้เข้าโจมตีอย่างหนักหน่วง
จางเจอที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสต้องการปกปั้องเจียงเสวี่ยหนิง มิหนำซ้ำตัวเขายังมิใช่ผู้เยี่ยมยุทธ์รู้สึกตึงมือทันควัน
อีกฝั่ายเองก็ดูออกว่าเขาให้ความสำคัญกับเจียงเสวี่ยหนิง จึงเหวี่ยงอาวุธใส่นาง
จางเจออยากปกปั้องนางมากกว่าตัวเองจึงหลงกลฝั่ายตรงข้าม ทั้งยังถูกกระบี่แทงใต้ชายโครงจนซวนเซแทบจะล้ม
เจียงเสวี่ยหนิงร้องลั่น “จางเจอ!”
หวงเฉียนกลับหัวเราะก้องกังวาน ฉวยโอกาสกระชากตัวเจียงเสวี่ยหนิง มา ใช้ดาบพาดคอนางและกล่าวกับจางเจอว่า “วางดาบลงเสีย แล้วก็บอกให้คนของเจ้าวางดาบด้วย”
โลหิตอาบย้อมทั่วทั้งสรรพางค์กายของจางเจอและดาบที่เขาถือ
เขาทอดสายตามองเจียงเสวี่ยหนิงเงียบ ๆนางเสียขวัญเพียงชั่วขณะ
จากนั้นก็ใจเย็นลงอย่างน่าประหลาด
แม้ชีวิตจะแขวนอยู่ใต้คมดาบของหวงเฉียนที่พร้อมบั่นศีรษะได้ทุกเมื่อ แต่นางกลับรู้สึกว่าไม่มีสถานการณ์ใดดีไปกว่าถูกจับเป็นตัวประกันในขณะนี้อีกแล้ว
เจียงเสวี่ยหนิงกล่าวอย่างสงบเยือกเย็น “เจ้าวิหารหวง ตอนนี้ยังมีโอกาสนะ”
หวงเฉียนประหลาดใจ “อะไรนะ”
เจียงเสวี่ยหนิงเอ่ยด้วยเสียงที่ไม่ได้สั่นเทาเลย“กลับตัวกลับใจตั้งแต่ตอนนี้อาจยังพอมีโอกาสรอดชีวิต”
หวงเฉียนรู้สึกว่าตนได้ยินเรื่องตลกอันน่าขันที่สุด
สตรีนางนี้เสียสติไปแล้วหรือ
แต่เรื่องราวบนโลกก็ล้วนแปลกประหลาดเช่นนี้ บา
