ชั่วขณะนั้นโลหิตในกายเจียงเสวี่ยหนิงคล้ายเดือดพล่าน จากนั้นก็ถูกแช่แข็งในบัดดล ใบหน้ายิ่งซีดเผือด
นางไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลย
จางเจอกลับหัวเราะไร้เสียงคราหนึ่ง ใบหน้าเย็นชาเปือนคราบโลหิตอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย เขายกมือขึ้นแตะบ่าอันบอบบางของนางอย่างเบามือก่อนจะค่อย ๆ บีบแน่น…
เซี่ยเวยยืนอยู่บริเวณหุบเขาด้านล่าง ห่างไปเพียงสิบกว่าจั้ง
ทั้งเตาฉินและเจี้ยนซูต่างหน้าเปลี่ยนสี
แม้ว่าเซี่ยเวยจะเผยทักษะการยิงเกาทัณฑ์ต่อหน้าผู้อื่นน้อยครั้ง แต่ก็มิใช่บัณฑิตตัวจริงเสียงจริงที่มือไม้ไร้เรี่ยวแรงแม้แต่จะจับไก่อะไรนั่นอยู่แล้ว เมื่อยิงลูกเกาทัณฑ์ออกไปอานุภาพจะรุนแรงถึงเพียงไหนน่ะหรือ ก็รุนแรงขนาดพุ่งตัดผ่านอากาศจนส่งเสียงหวีดแหลมอย่างไรล่ะ!
เพียงแต่ลูกเกาทัณฑ์ดอกนี้ไม่ได้มุ่งไปยังเจียงเสวี่ยหนิงและจางเจอ กลับข้ามผ่านเหนือศีรษะคนทั้งสองรวดเร็วดุจสายอสุนีบาต พุ่งตรงไปด้านหลังของทั้งคู่…
เซียวติ้งเฟย!มีเพียงสวรรค์ที่รู้ว่าพอเซียวติ้งเฟยเห็นเซี่ยเวยปรากฏกายก็รู้แล้วว่าต้องเกิดเรื่องเลวร้ายแน่เขาจึงย่อกายเตรียมหลบหนี ตอนแรกนึกว่าเซี่ยเวยไม่สังเกตเห็น ผู้ใดจะนึกว่าลูกเกาทัณฑ์ดอกนี้จะมุ่งมาทางตน
เพียงได้ยินเสียงดัง ‘ฟึบ’
ลูกเกาทัณฑ์ขนนกอินทรีมีพลังรุนแรงเพียงใดน่ะหรือ เพียงพริบตาก็พุ่งทะลุบ่าของเขา บังเกิดทางโลหิตสายหนึ่งทำเอาล้มหงาย!
ทุกคนในที่แห่งนี้พลันตะลึงงัน
จนหันหน้ากลับไปมองเซียวติ้งเฟยถึงพบว่
