เป็นท้องธารจากใต้กำแพงด้านหลังอารามซั่งชิงมาจนถึงเส้นทางบนเขาใกล้ที่สุด
เซียวหย่วนยังคงกอดเซียวเยี่ยซึ่งหมดสติไปแล้วพลางร้องไห้คร่ำครวญโศกเศร้า
ทว่าบริเวณอื่นล้วนเงียบสงัด
ยิ่งเสียงร่ำไห้โหยหวนยิ่งดังมากเท่าใดก็ยิ่งขับเน้นความน่าพรั่นพรึงชวนสังเวชของความเงียบนี้ให้เด่นชัด
ภายในหุบเขาที่มีหญ้ารกชัฏ เฝิงหมิงอวี่ยังอยู่อู๋เฟิงยังอยู่ ผู้มีอำนาจในนิกายสวรรค์ที่โชคดีส่วนหนึ่งยังอยู่
และหวงเฉียนก็ยังอยู่เช่นกันหวงเฉียนยามนี้ลืมสิ้นแล้วว่าก่อนหน้านี้ตนจะเอ่ยอะไร มือที่กำลังใช้ดาบพาดคอเจียงเสวี่ยหนิงอดสั่นระริกไม่ได้ นัยน์ตาทั้งคู่ฉายแววหวาดกลัวหลายส่วนโดยไม่รู้ตัว เขาทอดสายตามองเรือนด้านหลังอารามซั่งชิงที่ไม่รู้ว่าประตูใหญ่ปิดตั้งแต่เมื่อใด
สายลมหนาวพัดผ่านต้นหญ้า
ท้องฟั้าดำทะมึนเมฆครึ้มห่มคลุม
ทั้งที่ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดนอกจากสายลม แต่ขณะสายตาของทุกคนไปรวมอยู่ที่บานประตูปิดสนิท กลับคล้ายได้ยินเสียงฝีเท้าค่อย ๆ เดินเข้าหาประตูบานนั้นทีละน้อยในที่สุดบานประตูก็เปิด
เนื่องจากอยู่ไกลเกินไป ทำให้มองเห็นเพียงเงาร่างสีขาวร่างหนึ่ง
จากนั้นเงาร่างก็เดินมาทางพวกเขา
เส้นทางบนเขาที่ถูกระเบิดทำลายยังคงเหลือหินผาตั้งเป็นโคกสูงอันมั่นคงจำนวนหนึ่ง คนผู้นี้ยืนอยู่บนก้อนที่หมิ่นเหม่ที่สุด ลมเหมันต์พัดจนชุดเขาโบกสะบัด แต่เขากลับทอดสายตามองสาวกนิกายสวรรค์ที่เหลือกันเพียงไม่กี่คนในหุบเขาอย่างนิ่งเฉยเย็นชา
เจี
