งคงยืนนิ่ง ถึงขั้นไม่ตอบกลับสักประโยค เพียงทอดสายตามองเบื้องล่าง แล้วหงายฝั่ามือไปทางด้านข้างเบา ๆ
ผู้ที่ยืนอยู่ด้านข้างคือเตาฉิน
เขามองเซี่ยเวยผาดหนึ่ง ก่อนจะปลดคันศรจากแผ่นหลังมาวางบนฝั่ามืออีกฝั่ายโดยไม่เอ่ยวาจา จากนั้นหยิบลูกเกาทัณฑ์มาหนึ่งดอกแล้วส่งให้ถึงมืออีกครา
มือคู่นั้นยามปกติใช้บรรเลงพิณ ยามนี้นิ้วซึ่งงามดั่งหยกสลักเรียวยาวดุจลำไผ่กำลูกเกาทัณฑ์และคันศรแน่น เขาน้าวสายตึงเกือบเป็นรูปจันทร์เต็มดวงโดยร่างกายไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ประหนึ่งถูกตรึงกับผืนปฐพีเฉกเช่นสนโบราณที่แข็งแกร่งและทรงพลัง
การยิงเกาทัณฑ์เป็นหนึ่งในศาสตร์ทั้งหกแห่งวิญูชน เมื่อเขาเป็นผู้แสดงศาสตร์นี้ ความเคลื่อนไหวจึงลื่นไหลประดุจสายน้ำ
อย่างไรก็ตาม สีหน้าเรียบเฉยเป็นพิเศษกับแววตาสงบนิ่งไร้อารมณ์ของเขากลับทำให้คนที่กำลังรู้สึกชื่นชมมองเห็นความเลือดเย็นและจิตสังหารที่แฝงอยู่!
สาวกนิกายสวรรค์ทางด้านล่างเห็นแล้วหน้าถอดสีโดยพร้อมเพรียง!
แต่ถึงกระนั้นครู่ต่อมากลับพบว่า…
ทิศทางที่คมศรของเซี่ยเวยชี้ไปมิใช่คนใดคนหนึ่งในหมู่พวกตน กลับเป็นจางเจอ ขุนนางราชสำนักซึ่งชุดชุ่มโชกโลหิตที่ยืนอยู่อีกด้านต่างหาก!
สายตาเย็นชาทอดมองภูผาทลาย นักปราชญ์ไซร้น้าวเกาทัณฑ์!
จางเจอใช้มือข้างหนึ่งกดบาดแผลใต้ชายโครงโลหิตยังคงไหลผ่านซอกนิ้ว เขาเชิดศีรษะมองเบื้องบน ปะทะกับสายตาไร้อารมณ์ของเซี่ยเวยโดยมีความเวิ้งว้างไกลห่างและเย็นเยียบขวางกั
