ฝุั่นตลบเต็มพื้น!
จากนั้นก็มีฝูงชนกรูเข้ามาประดุจคลื่นน้ำ
ผู้บุกรุกมิได้สวมชุดประจำตำแหน่งเจ้าหน้าที่ศาลาว่าการ แต่เป็นชุดเกราะทหารอันเย็นเยียบมองไปแล้วมีแต่ศีรษะดำทะมึน ชวนอกสั่นขวัญหายยิ่งนัก!
ทหารทางด้านหน้ากำลังจู่โจมเข้ามา
เยื้องหลังเพียงเล็กน้อยเป็นพ่อลูกตระกูลเซียวซึ่งกำลังนั่งบนหลังม้าเซียวหย่วนคิดไม่ถึงว่าเหตุการณ์จะดำเนินไปราบรื่นขนาดนี้ การเข้าบุกทลายรังโจรของนิกายสวรรค์เป็นไปอย่างง่ายดาย เขาคิดว่าตนจับกลุ่มกบฏเหล่านี้ได้ราวกับจับตะพาบในไห ง่ายดายประดุจเอื้อมมือคว้ามา เขาหัวเราะลั่นด้วยความกระหยิ่มใจทันที “ช่างขวัญกล้านัก ถึงกับกล้าปล้นคุกเมืองหลวง คราวนี้มาตกอยู่ในกำมือข้าแล้ว ข้าจะไม่ละเว้นแม้แต่ผู้เดียว! ฆ่าให้เหี้ยน!”
——————–
1. ดาบพัว เป็นดาบสองมือโบราณ ใบดาบเรียวยาว ด้ามจับค่อนข้างสั้นบทที่ 130 ช่วยเหลือ (2)เซียวติ้งเฟยยังไม่รู้หรอกว่าเจ้าโง่ผู้นี้เป็นใครแต่เมื่อได้ยินเสียงก็รู้ว่าราชสำนักเข้ามาปิดล้อมเสียแล้ว พลันโอดครวญในใจว่า ‘ซวยแล้วสิ’ เดิมทีเขารุดมาจนเกือบถึงประตู ทว่าตอนนี้ไม่เพียงไม่อาจหนี ตรงข้ามกลับกลายเป็นบุคคลแรกที่ต้องประสบหายนะเสียอย่างนั้น เขาจึงอดส่งเสียงบริภาษไม่ได้ “จับท่านย่าเจ้าน่ะสิ!”
แต่ด่าทอก็ส่วนด่าทอ ความว่องไวในการหันหลังเผ่นยังมีอยู่
เซียวติ้งเฟยมีสถานะสูงส่งในนิกายสวรรค์เขาจึงสนใจเพียงกระชากตัวผู้อื่นมาขวางด้านหลัง ส่วนตนก็หลบหนีไปยังบร
