้นเป็นชนส่วนใหญ่ในแผ่นดิน เมื่อได้ยินหลักคำสอนเช่นนี้จึงชื่นชอบยินดียิ่งนักเพราะฉะนั้นนิกายสวรรค์เลยใช้เวลาไม่กี่ปีก็กล้าแกร่ง กบฏผิงหนานอ๋องยี่สิบปีก่อนเองก็ได้รับความช่วยเหลือจากนิกาย ถึงกับยาตราทัพบุกตีถึงเมืองหลวงจนเกือบโค่นบัลลังก์มังกรของฮ่องเต้ต้าเฉียนได้
ที่แท้ข้อเท็จจริงของการถกคำสอนสมัยนั้นเป็นเช่นไร จางเจอย่อมไม่ทราบ
แต่เขาใช้สามัญสำนึกอนุมานได้ว่า ‘นักพรตเจินอี่’ ที่บัดนี้เปลี่ยนชื่อเสียงเรียงนามเป็น ‘ว่านซิวจื่อ’ ซึ่งดำรงสถานะเจ้านิกายผู้นี้จะต้องจดจำความแค้นสมัยนั้นไว้เป็นแน่แท้ ด้านสมณะหยวนจีเมื่อสี่ปีก่อนเคยช่วยเสิ่นหลางให้ขึ้นครองราชย์ถือว่ามีผลงานเหนือล้ำกว่าเซี่ยเวยเสียอีก ซ้ำยังได้รับความเคารพนับถือเป็นอย่างสูงจนถึงขั้นได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์เป็นที่ปรึกษาราชการแผ่นดิน เกรงว่าสถานะของสมณะหยวนจีที่เป็นเช่นนี้คงยิ่งทำให้เจ้านิกายว่านเห็นเขาเป็นเสี้ยนหนามทิ่มแทงนัยน์ตากว่าเดิม
นิกายสวรรค์เปรียบตนเองเสมือนพุทธและเต๋า สร้างสาขาบุกยึดและครอบครองพื้นที่ของผู้อื่น ฉะนั้นการซ่อนตัวตามวัดพุทธและอารามเต๋าจึงหาใช่เรื่องแปลกประหลาดอันใดไม่
แต่จางเจอไม่รู้ว่าภายในมีภยันตรายกำลังรอคอยให้ย่างกรายเข้าไปเพียงใด
สาวกนิกายสวรรค์ซึ่งร่วมเดินทางแทบจะมาจากสาขาทงโจวกันหมด พวกเขาจึงคุ้นเคยเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่อารามซั่งชิงเป็นอย่างดี
ส่วนบรรดานักโทษแหกคุกต่างรั้งท้าย สีหน้ากระวนกระวายไ
