ว่างพุทธกับเต๋าเมื่อหลายปีก่อน นักพรตที่ประจำภายในอารามก็ทยอยหนีกันไปหมด นิกายสวรรค์จึงเข้าครอบครองเพื่อใช้เป็นแหล่งกบดานได้อย่างง่ายดาย นอกจากนี้พื้นที่ด้านหลังยังติดภูเขาเตี้ยลูกหนึ่งจึงนับว่าได้รับประโยชน์จากสภาพภูมิประเทศเป็นพิเศษ
บทที่ 129 เรื่องแดง (2)นักพรตน้อยรอต้อนรับอยู่ตรงประตู เมื่อพบหน้าก็เอ่ยว่า “ยินดีต้อนรับท่านเจ้าวิหารหวง”
เขาโบกมือคราหนึ่งพลางก้าวต่อไปเพื่อนำทุกคนเข้าด้านใน
ถึงภายนอกของอารามซั่งชิงจะดูเงียบเหงาวังเวง ทว่าภายในที่แม้จะมีประตูขวางกั้นก็ยังได้ยินเสียงโหวกเหวกระคนเสียงหัวเราะลั่นของผู้คน ครั้นจางเจอตามคนแซ่หวงและเฝิงล่วงผ่านประตูบานนี้เข้ามาก็มองเห็นฝูงชนซึ่งสวมเสื้อผ้าหลากหลายยืนออกันแน่นตรงพื้นที่ราบกว้างใหญ่ภายนอกวิหาร ล้วนเป็นชายฉกรรจ์ชนชั้นล่างร่างกายบึกบึน สุราร้อนแรงสิบกว่าไหวางเรียงรายใต้ทางเดิน กลิ่นหอมของสุราแผ่กำจายท่ามกลางอากาศยามเหมันต์ เปียมความเผ็ดร้อนประหนึ่งจะเผาไหม้อารามเต๋าแห่งนี้เสียให้ได้!
นักพรตน้อยผู้นำทางเปล่งเสียงดังว่า “เจ้าวิหารหวงและอัครมหา-เสนาบดีซ้ายเฝิงกลับมาแล้ว!”
ด้านในพลันเงียบกริบ
ทันใดนั้นเสียงหัวเราะก้องกังวานสะเทือนแก้วหูก็ดังออกมาจากวิหารใหญ่ พร้อมกันนั้นชายวัยกลางคนร่างสมส่วนไว้เคราสีดำที่คางและสวมเสื้อคลุมสีครามเข้มก็ปรากฏกาย นัยน์ตาทั้งคู่สาดประกายคมกริบ ฝีเท้าแต่ละก้าวมั่นคงทรงพลัง เขาเดินตรงมาต้อนรับคณะของเ
