อลวงบุรุษ เกิดมาแล้วควรใฝั่หาลาภยศสรรเสริญ สตรีผู้มีสถานะสูงส่งที่สุดและประสบความสำเร็จที่สุดในโลกนี้ควรอยู่เคียงข้างพระวรกายฮ่องเต้ เป็นผู้ครอบครองตราหงส์ที่ทำให้สตรีอื่นในใต้หล้าต้องใช้ชีวิตด้วยการคอยสังเกตสีหน้า
เจียงเสวี่ยหนิงทนรับวาจากระทบกระเทียบเหน็บแนมจากพวกชอบตัดสินคนจากภายนอกที่ชนบทมามากพอแล้วตอนหวนคืนตระกูลเจียงในเมืองหลวงและล่วงรู้ชาติกำเนิดที่แท้จริงของตนคราวนั้น นางรู้สึกไม่ได้รับความเป็นธรรมและไม่พอใจด้วยคิดว่าสวรรค์เบื้องบนติดค้างตน จึงกระเสือกกระสนอย่างดันทุรังเพื่อปีนปั่ายไปให้ถึงตำแหน่งของผู้ปกครองตำหนักทั้งหก
ลาภยศมีแล้ว สรรเสริญมีแล้ว
แต่เมื่อได้ครอบครองสิ่งเหล่านี้ก็จะถูกผู้อื่นคอยจับจ้องแย่งชิง ชีวิตหาได้สงบสุขเช่นยามอยู่ชนบทไม่ ส่วนการจะได้เข้าหรือออกจากวังหลวงก็ยิ่งเหมือนความฝัน หากนางต้องการเที่ยวชมงานเทศกาลโคมไฟแล้วไปแจ้งให้เสิ่นเจี้ยรับทราบเจ้าเหนือหัวผู้สง่างามทว่าอ่อนแอขี้ขลาดผู้นี้ไม่มีทางพานางไปสัมผัสความรู้สึกที่แท้จริงตามท้องตลาด เป็นต้องสร้างความประหลาดใจให้นางด้วยการจัดเตรียมงานเทศกาลโคมไฟในวังหลวงเป็นแน่แท้ และเมื่อคำพูดเกี่ยวกับเรื่องนี้ออกมาจากปากของบรรดาขุนนางผู้สูงส่งทรงคุณธรรมก็จะกลายเป็นว่านางมีความคิดตื้นเขินและใช้ชีวิตหรูหราฟุั่มเฟือยแทน
ทำเช่นนี้ก็ผิด ทำเช่นนั้นก็ผิด
หากทำตามนิสัยของนางยามอยู่ชนบท นางคงเงื้อกระบองมาไล่ฟาดเจ้าพวกบัณฑิตเฒ
