่าพูดจาเพ้อเจ้อเหลวไหลรายคนไปนานแล้ว หากไม่ฟาดจนศีรษะแตกเลือดตกยางออกจะไม่ละเว้นเด็ดขาด
ทว่านางเป็นฮองเฮา
นางนึกเสียใจภายหลังจนอยากโยนตราหงส์ทิ้งไปเสีย แต่เหล่าขุนนางน้อยใหญ่ที่ต้องพึ่งพานางต่างไม่ยินยอม ทั้งยังมีเหล่าพระสนมซึ่งเป็นที่โปรดปรานในวังหลังต่างจับจ้องนางราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ ไม่แน่ว่าทันทีที่นางก้าวเท้าพ้นจากวังหลวงก็อาจต้องทอดร่างกลายเป็นศพอยู่กลางสถานที่อันรกร้างห่างไกลก็เป็นได้ ยิ่งไปกว่านั้นชีวิตนางน่ะช่วงก่อนเสิ่นเจี้ยไม่อนุญาตให้ทำแบบนั้น ส่วนช่วงหลังก็มีเยี่ยนหลินที่ก่อกบฏและกักบริเวณนางเอาไว้อีก
พระราชวังแห่งหนึ่งถึงกับมีกำแพงสูงล้อมรอบทั้งสี่ด้านและการดักซุ่มทำร้ายทั่วทุกสารทิศต่อมานางเริ่มหลับไม่สนิท ยากจะข่มตานอนท่ามกลางราตรีอันยาวนานขึ้นเรื่อย ๆ
“ไม่คุ้มค่า ไม่คุ้มค่าเลยจริง ๆ …”
เจียงเสวี่ยหนิงขยี้เท้า ในที่สุดก็ปลงตกและคิดอย่างแน่วแน่ได้แล้ว
“เปินกงมีเงินอยู่ในมือ ทั้งยังมีที่พึ่งรายใหญ่อย่างฟางอิ๋นอีก ครั้นออกจากเมืองหลวงมาได้แล้วก็ไม่ต่างจากได้ออกสู่ท้องทะเลอันไพศาลที่มีไว้ให้มัจฉาแหวกว่าย ผืนนภากว้างใหญ่ที่มีให้วิหคได้โผบิน ไม่ว่าจะไปแห่งหนใดก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขแล้วไม่ใช่หรือ แล้วไยข้าต้องไปสนใจการต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายของคนพวกนั้นด้วยเล่า! บางทีข้าซึ่งเป็นสตรีอ่อนแอคนหนึ่งก็คงช่วยใต้เท้าจางไม่ได้เช่นกัน ไม่สู้ใช้โอกาสนี้หลบหนีไปก่อนดี
