าว ข้าเพิ่งกลับจากเมืองหลวง ได้ยินว่าปีนี้ม้าของราชทูตต๋าต๋าที่มาถวายเครื่องราชบรรณาการตายไปหลายตัวแน่ะระหว่างเดินทาง…”
“ถุย ถวายเครื่องราชบรรณาการอะไรกัน คนเขามาขออภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรีต่างหาก!”
“เหมือนกันน่า ฮ่า ๆ มันก็เหมือนกันนั่นแหละ…”
บทที่ 128 ร้านขายยาหย่งติ้ง (2)เดิมทีเจียงเสวี่ยหนิงเพียงจะผ่านร้านน้ำชาไปยังร้านเช่ารถม้าด้านหน้า แต่พอได้ยินคำว่า‘อภิเษกสมรสเชื่อมสัมพันธไมตรี’ ฝีเท้าก็หยุดชะงัก นางหันขวับกลับไปมองด้านในตัวร้าน
บรรดาผู้ที่นั่งอยู่สวมเสื้อผ้าหลากหลาย มีทั้งยาจกและสูงศักดิ์ รูปร่างหน้าตาก็ดูไม่คุ้น
ทว่านางเห็นแล้วกลับรู้สึกคุ้นเคยอย่างเลือนราง
ความคิดของนางคล้ายย้อนไปยังวันที่โหยวฟางอิ๋นไปแต่งงานไกลถึงแดนสู่อีกครา เมื่อโหยวฟางอิ๋นออกจากเมืองหลวงก็ผ่านจุดพักม้าแห่งหนึ่ง ลูกค้าที่ละม้ายกันกับภาพยามนี้นั่งในร้านน้ำชาคล้ายคลึงกัน แม้แต่เนื้อความที่สนทนายังใกล้เคียง
ท้องฟั้าที่มีดวงตะวันสาดแสงทำให้เมฆครึ้มสลายในพริบตา บ้านเรือนเรียงรายแน่นขนัดและกำแพงเมืองเก่าคร่ำคร่าอันเงียบสงัดไกลห่างออกไปในบัดดล ภาพเหล่านั้นพังทลายกลายเป็นที่ราบเต็มไปด้วยหญ้าแห้ง
รถม้าผูกผ้าแพรสีแดงของโหยวฟางอิ๋นจากไปไกลแล้ว
แต่ราชองครักษ์กลับเคลื่อนที่เข้ามาใกล้พร้อมฝุั่นควันคละคลุ้งจากกีบม้านางจำได้ว่าตนไม่อาจสะกดกลั้นความคิดชั่วแล่นอันแสนเศร้า เลยถามเสิ่นจื่ออีไปว่า “ไม่ทรงอยากประทับในวั
