ารของน้องสาวท่านดีกว่า หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปเกรงว่าคงมีอันตรายถึงชีวิต”
หวงเฉียนย่นหัวคิ้ว “แต่ฟั้ายังไม่สาง แล้วจะไปหาหมอจากที่ใดกันเล่า”
เสียวเปั่ากลับบังเกิดความคิดฉับไว พูดขึ้นว่า“มีขอรับ ท่านหมอจางแห่งร้านขายยาหย่งติ้งพักอาศัยในร้าน เพียงแต่อาการปั่วยของพี่สาวฉุกเฉินขนาดนี้ หากมัวแต่ส่งคนไปตามเกรงว่าอาการจะทรุด ข้าว่าพวกเราส่งพี่สาวไปรักษาอาการเลยดีกว่าขอรับ!”
ครั้นคำว่า ‘ร้ายขายยาหย่งติ้ง’ หลุดจากปากอีกฝั่าย จางเจอก็ใจสั่นสะท้านโดยไม่รู้ตัว
เขาหันขวับไปมองเสียวเปั่า
เด็กน้อยที่เขาเพิ่งพบหน้าหลังจากมาเจอพวกนิกายสวรรค์มีรูปหน้ากลม ใช้เชือกสีแดงมัดผมเปียชี้ฟั้า สวมชุดเก่าเนื้อผ้าขาดวิ่นสกปรกมอมแมม แต่งกายซอมซ่อเหมือนมาจากครอบครัวยากจนข้นแค้น นัยน์ตาไร้เดียงสาไม่รู้เรื่องราวทางโลกคู่นั้นเปียมล้นด้วยความกังวลประหนึ่งเพียงเพราะเป็นห่วงเจียงเสวี่ยหนิงถึงได้เอ่ยชื่อ ‘ร้านขายยาหย่งติ้ง’ ออกมาโดยปราศจากความคิดอื่น
อย่างไรก็ตามยามนี้เขาไม่มีเวลาขบคิดมากนัก ประการแรกเพราะเป็นห่วงชีวิตของเจียงเสวี่ยหนิง ประการที่สองร้านขายยาหย่งติ้งเองก็เป็นแหล่งส่งข้อมูลข่าวสารที่ทางราชสำนักก่อตั้งจริง หากไปที่นั่นได้ย่อมปลอดภัยมากที่สุด
เขาโน้มกายคิดจะอุ้มนางและให้คนนำทางไปทันที
คิดไม่ถึงว่าเฝิงหมิงอวี่เห็นแล้วสีหน้าแปรเปลี่ยน ส่งสายตาให้หวงเฉียนแวบหนึ่งก่อนพลันลุกพรวดขึ้นขวางจางเจอ “ใต้เท้าจาง อ
