ั้นตามมาด้านหลังเช่นกัน เขาทำตัวกลมกลืนกับฝูงชน ปราศจากความเด่นสะดุดตา
บทที่ 114 ฝั่ามือที่สอดประสาน (2)เมื่อสักครู่มีคนตั้งข้อกังขาขณะเพิ่งออกมาจากคุกหลวง แผนเดิมของนิกายสวรรค์คือหลบหนีไปทางประตูเมืองทิศบูรพา เพราะอย่างไรเสียก็มีคนของนิกายไปดำเนินการให้แล้ว
แต่จางเจอกลับบอกว่าทางนั้นมีการดักซุ่ม
ชายปิดหน้าปิดตาซึ่งเป็นหัวหน้าของฝังนิกายสวรรค์เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง ทว่าเมื่อเห็นจางเจอพูดด้วยความมั่นใจเต็มที่จึงส่งสายตาให้คนด้านข้างแบ่งกำลังพลแยกเป็นสองเส้นทาง เนื่องจากไม่ว่าจะโดนดักซุ่มหรือไม่ แต่ประตูเมืองทิศบูรพาย่อมมีคนของนิกายมารับ จะอย่างไรก็ควรส่งคนไปดูลาดเลาสักหน่อยผู้ที่หนีจากคุกหลวงติดตามไปบางส่วน
แต่เหมือนว่าคนส่วนใหญ่โดยเฉพาะกลุ่มที่ถูกขังในคุกหลวงมาตั้งแต่แรกจะเชื่อใจจางเจอมากตามมาถึงประตูเมืองทิศประจิม
ยามนี้ชายฉกรรจ์ผู้เป็นหัวหน้าส่งเสียงหัวเราะฮิฮะ เขารั้งฝีเท้าภายใต้เงามืดของอาคารสูงในตลาด มองจางเจอด้วยดวงตาคมปลาบก่อนเอ่ยขึ้นมาว่า “ข้าอยู่นิกายมาก็หลายปี แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่ามีคนของพวกเราเป็นขุนนางราชสำนักด้วย ใต้เท้าจางช่างร้ายกาจเสียจริง ไม่ทราบว่าเข้าวิหารใดในปีใดหรือ”
ต่อให้กำลังเผชิญหน้าบรรดาคนโหดเหี้ยมอำมหิต สีหน้าของจางเจอก็ยังไม่แปรเปลี่ยน
เขามองชายผู้นั้นอย่างเฉยเมย ถึงกับไม่มีทีท่าอยากเสวนาด้วย กล่าวเพียง “ใช่เรื่องที่เจ้าจะมาถามได้หรือไร บัดนี้มาถึงประ
