ออกจากคุกหลวงซึ่งมีสภาพยับเยินไปนานแล้วและบุกไปยังทางออก!
เจียงเสวี่ยหนิงรู้สึกเหมือนถูกเบียดให้ไหลออกไปโดยไม่อาจทำอะไรได้ท่ามกลางคลื่นมนุษย์อันแสนวุ่นวาย
อย่างไรก็ตามเบื้องหน้ากลับมีมือข้างหนึ่งกระชับมือนางตลอดเวลา
แผ่นหลังเขาดูเงียบงันทว่าหนักแน่น จางเจอไม่ได้หันหน้ากลับมา เพียงกันนางไว้ข้างหลังและจับจูงพาเดินหน้าโดยไม่ยอมปล่อยมือสวรรค์เบื้องบนจะต้องได้ยินความในใจของนางแน่
ถึงกับให้นางได้มาพบเขา ณ สถานที่แห่งนี้
รอบด้านมีแต่เสียงโหวกเหวกดังหนวกหูยิ่ง
ทว่าในซอกมุมหนึ่งของหัวใจกลับพลันสงบเงียบ สงบเสียจนเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินเสียงก้อนเนื้อในอกที่เต้นรัวอย่างรุนแรงอีกครั้งของตน
เบื้องหน้าต้องเผชิญภยันตรายเช่นไรบ้างนะ
ไม่รู้และไม่อยากจะรู้ด้วย
แผ่นหลังซึ่งอยู่เต็มครรลองจักษุนี้ครอบครองดวงใจนางจนหมดสิ้น ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟไปสุดหล้าฟั้าเขียว นางก็ยินยอมพร้อมใจโดยไม่มีทางเสียใจภายหลัง
