่…
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ …”
ไม่รู้เพราะเหตุใด เยี่ยนมู่พลันแหงนศีรษะหัวเราะลั่น
เสียงหัวเราะเปียมความสาแก่ใจ
ทหารผู้คุมนักโทษต่างตกอกตกใจ ไม่รู้ต้นสายปลายเหตุของการกระทำดังกล่าว
รถนักโทษจากไปไกลลับตาอย่างรวดเร็ว
เสียงหัวเราะค่อย ๆ เงียบงัน
รถนักโทษกลืนหายไปกับบ้านเรือนซึ่งเหลื่อมซ้อนเป็นชั้น ๆ ภายในเมืองหลวง หลังจากผู้สวมชุดนักโทษคนสุดท้ายในครรลองจักษุลาลับ เซี่ยเวยก็หลุบตาอย่างแช่มช้า
เตาฉินกับเจี้ยนซูต่างยืนอยู่ข้างรถ
เซี่ยเวยลอบกำหมัดแน่น ทั้งที่เขาควรออกไปพบหน้าอีกฝั่ายสักครั้ง ทว่าด้วยสถานการณ์และสถานะปัจจุบัน การตัดสินใจเช่นนั้นมิใช่การกระทำอันชาญฉลาดนัก
ผ่านไปเนิ่นนาน เขาถึงเคลื่อนสายตาขึ้นมาอีกครั้ง
“ทางนั้นเตรียมการเป็นเช่นไร”
เจี้ยนซูกับเตาฉินรู้ว่าเขากำลังถามถึงเรื่องใด
สาเหตุที่คนของจวนหย่งอี้โหวถูกเนรเทศไปยังหวงโจวอย่างรีบเร่ง นอกจากเป็นเพราะฮ่องเต้เสิ่นหลางไม่อยากเห็นคนของจวนโหวให้ขัดตาสิ่งสำคัญยิ่งกว่าคือแผน ‘เชิญท่านมาติดกับดัก[1]’ ที่เซี่ยเวยเสนอภายในห้องทรงพระอักษร
องครักษ์เฝั้าคุกหลวงถอนตัวมาหมดแล้ว
บัดนี้แม้แต่นักโทษคนสำคัญที่สุดภายในคุกหลวงก็จากไปด้วย
บรรดาผู้ซุ่มตัวอยู่ในที่ลับต่างกระเหี้ยนกระหือรือ นึกว่าตนพบโอกาสทองอันหาได้ยากจึงเตรียมลงมือ
เจี้ยนซู “ใกล้เคียงกับที่ท่านคาดการณ์ เป็นคืนนี้ขอรับ”—————–
เจียงเสวี่ยหนิงคุดคู้อยู่ตรงมุม เงี่ยหูฟังเสียงความเคลื่อนไหวภายนอก
