ะดับน้ำค้างทว่าสีหน้าราบเรียบอย่างยิ่ง
หัวหน้าราชองครักษ์แสดงท่าทีเคารพนบนอบเป็นอันมาก เมื่อจัดแจงทุกอย่างเสร็จสรรพก็ประสานกำปันเอ่ยขึ้นมาประโยคหนึ่ง “ท่านโหวพวกเราจะออกเดินทางกันแล้ว อากาศหนาวเหน็บนัก ข้าเองก็ต้องทำงานตามพระราชโองการขอท่านโปรดให้อภัยด้วยขอรับ”
เยี่ยนมู่ส่งเสียงอืมเบา ๆ
เยี่ยนหลินนั่งเงียบอยู่ในรถนักโทษคันข้างหลัง ทอดสายตามองคุกหลวงด้วยความกังวลอยู่บ้างขบวนออกเดินทางอย่างเอิกเกริก แต่ก็เป็นระเบียบเรียบร้อยยิ่ง ไม่ได้มีเสียงอึกทึกครึกโครมมากเท่าใด
รถนักโทษเคลื่อนผ่านท้องถนน
เมืองหลวงยามเที่ยงคืนเข้าสู่ห้วงแห่งนิทรารมณ์ ชาวบ้านร้านตลาดหารู้ไม่ว่าขุนนางผู้สร้างความดีความชอบและยังเป็นแม่ทัพผู้หาญกล้าอย่างคนจวนโหวจะเดินทางผ่านหน้าต่างบ้านของพวกตน มุ่งหน้าไปยังสถานที่ไกลโพ้นแสนทุรกันดารในค่ำคืนเช่นนี้
รถม้าคันหนึ่งจอดนิ่งตรงมุมถนนอันมืดมิด
ม้าจามออกมาเป็นไอร้อน
เยี่ยนมู่อยู่ในกองทัพมานาน นับว่าคุ้นเคยกับเสียงม้าเป็นที่ยิ่ง ทันทีที่ได้ยินเสียงอันแผ่วเบานี้หนังตาก็กระตุก เขาลืมตาเงยศีรษะมองตามเสียง
ด้วยเหตุนี้จึงมองเห็นรถม้าคันนั้น
ทั้งยังเห็นผู้ที่นั่งอยู่ด้านในและกำลังทอดสายตามองมาเช่นกัน
ขบวนคุมรถนักโทษอยู่ห่างจากรถม้าคันนั้นช่วงหนึ่ง
มิหนำซ้ำยังมืดมิดออกปานนี้ เดิมทีเซี่ยเวยควรมองเห็นไม่ชัดเจน
ทว่าเสี้ยวพริบตา เขากลับแลเห็นดวงตาที่พลันวาวโรจน์ลุกไหม้ร้อนแรงของเยี่ยนมู
