จากทางเข้านักโทษในคุกเริ่มส่งเสียงโห่ร้องอีกครั้ง
มีคนใช้อาวุธฟันตะเกียงน้ำมันซึ่งฝังบนผนังจนคว่ำ ทางเดินคับแคบพลันอับแสงลงไม่น้อย
มีเสียงฝีเท้าเร่งร้อนแว่วมาจากทางเดิน!
ครั้นเจียงเสวี่ยหนิงได้ยินเสียงใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ ก็คิดจะหลบซ่อน นึกไม่ถึงว่าขณะนางหมุนกาย ร่างเบื้องหน้ากลับรุดมาถึงรวดเร็วยิ่งนัก ประเดี๋ยวเดียวก็เห็นอีกฝั่ายตรงหางตา
นางพลันหัวใจหยุดเต้น!
เสื้อคลุมตัวยาวทำจากผ้าหยาบสีน้ำเงินเข้มดูธรรมดาดาด ๆ แต่ก็ยังดูดีกว่าของนักโทษคนอื่นในคุกหลวงเล็กน้อย เขาย่นหัวคิ้ว แสงตะเกียงที่ขยับวูบไหวไม่อาจส่องให้ความเย็นชาของเขาอบอุ่นขึ้นมาได้เลย นิ้วมือเรียวยาวถือกุญแจทองเหลืองที่ถูกห้อยเป็นพวงยาว เมื่อเทียบกับความเงียบงันในกาลก่อนแล้ว ใบหน้าผอมซูบยามนี้ช่างเย็นเยียบราวกับเขากำลังเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ!
จางเจอคาดไม่ถึงเช่นกันว่าห้องขังของตนจะมีคนอยู่
ครั้นอีกฝั่ายมองเห็นเขาก็ตะลึงพรึงเพริด
พอมองเห็นฝั่ายนั้นเขาเองก็พลอยชะงักงันถัดมาความขุ่นข้องอันยากจะพบเห็นก็ฉายวาบนิด ๆ ในดวงตาทั้งสองข้าง ร้อนใจจนไม่อาจสะกดกลั้นน้ำเสียง “ท่านมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?!”
เจียงเสวี่ยหนิงอ้ำอึ้งไม่รู้ควรตอบเช่นไรดี
นางยืนอยู่ตรงประตูห้องขัง ขยับเขยื้อนไม่ออกแม้แต่ก้าวเดียว
ความคิดหนึ่งวาบในสมอง หากเทียบกับเรื่องที่ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรแล้ว การที่เจ้ามาอยู่ที่นี่มันไม่น่าสงสัยยิ่งกว่าหรือ
ทว่าน
