ามาในคุกหลวง
โชคดีที่ความผิดของจวนโหวไม่ใช่โทษตายกองกำลังทหารซึ่งปักหลักประจำคุกหลวงอยู่แต่เดิมถอนตัวไปหมด
การปั้องกันของคุกหลวงผ่อนคลายกว่าเก่าไม่น้อย เป็นไปตามที่โจวอิ๋นจือบอก เคยมีใครสักคนแอบมาเยี่ยมจวนโหวและคงลอบจัดการอะไรบางอย่าง ด้วยเหตุนี้นางจึงพลอยผ่านด่านตรวจชั้นแล้วชั้นเล่าได้ฉลุย
เจียงเสวี่ยหนิงยืนอยู่ข้างนอก ไม่กล้าเข้าไปใกล้ด้วยกลัวจะเห็นสภาพดูไม่ได้ของหนุ่มน้อยอีกทั้งจะทำให้เขารู้สึกย่ำแย่เปล่า ๆ จึงถามเพียงว่า “หลายวันมานี้เจ้า…”
ยังสบายดีอยู่หรือไม่
แค่คิดก็ต้องรู้อยู่แล้วสิว่าไม่ดี ถามไปแล้วมีความหมายอันใดเล่า
นางเอ่ยได้ครึ่งเดียวก็พลันพูดไม่ออก รู้สึกว่าปากที่เคยจำนรรจาได้ทุกเรื่องกลับอึกอักเงอะงะไม่รู้ว่าควรกล่าวอะไรดี
เยี่ยนหลินมองนางพลางตอบว่า “สบายดีมาก”
เจียงเสวี่ยหนิงจมูกแสบร้อนอีกแล้ว
เยี่ยนหลินกลับกลั้นหัวเราะ แต่คงเพราะการหัวเราะครั้งนี้สะเทือนบาดแผลบนแผ่นหลัง เขาจึงเจ็บปวดจนสูดลมหายใจเฮือก จากนั้นก็ไอหลายครั้ง หน้าซีดกว่าเดิมเล็กน้อย “อย่ายืนอยู่ข้างนอกเลย เข้ามาเถอะ”
เจียงเสวี่ยหนิงอึ้งงัน
ที่นี่คือคุกหลวง มีประตูห้องขังหนาเตอะขวางกั้นคนทั้งสอง แล้วจะเข้าไปได้อย่างไร
คิดไม่ถึงว่าหนุ่มน้อยจะใช้มือยันผนังอันเย็นเยียบดุจน้ำแข็งลุกขึ้นด้วยอาการกินแรงอยู่บ้างก่อนจะเดินมาถึงหน้าประตูห้องขังและปลดโซ่ที่พันล้อมชั้นแล้วชั้นเล่า เขาเปิดประตู กวักมือเรียกราวกับเป็
