ารณ์แม่นดั่งเทพยดาเสียจริง
คาดการณ์ได้แม้กระทั่งเรื่องที่พอคนผู้นี้ติดกับแล้วยังจะฉวยโอกาสกดราคาด้วย
นางย่นหัวคิ้ว “เช่นนั้นเถ้าแก่หลี่ว์จะออกเท่าไหร่”
หลี่ว์เสี่ยนย้อนถาม “แล้วแม่นางโหยวจะออกเท่าไหร่เล่า”
โหยวฟางอิ๋นตอบ “หนึ่งหมื่นห้าพันหุ้น”
หลี่ว์เสี่ยนลอบสูดลมหายใจหนาวเหน็บ อดเลิกคิ้วไม่ได้ “หนึ่งหมื่นสามพันตำลึง”
เมื่อโหยวฟางอิ๋นได้ยิน ดวงหน้าน้อย ๆ ก็เผยความเย็นชา “เถ้าแก่หลี่ว์ไม่ได้ตั้งใจมาซื้อขายด้วยความจริงใจแม้แต่น้อยเลยนี่นา”
หลี่ว์เสี่ยนกลับหัวเราะ “ข้าจริงใจมากนะ”
โหยวฟางอิ๋นคิดจะส่งแขก
แต่หลี่ว์เสี่ยนไม่ยอมจากไปเสียอย่าง ใช้นิ้วมือเคาะขอบโต๊ะเบา ๆ ด้วยท่าทีไม่อินังขังขอบ“เจ้า หรือจะบอกว่าเจ้าของที่อยู่เบื้องหลังเจ้ากำลังขาดเงินหนึ่งหมื่นห้าพันตำลึงสินะ”
เพลิงโทสะพวยพุ่งจากนัยน์ตาทั้งสองข้างของโหยวฟางอิ๋น
หลี่ว์เสี่ยนเห็นนางเป็นเช่นนี้ก็ยิ่งรู้ว่าตนเดาถูก
ความรู้สึกว่าได้ควบคุมทุกสิ่งทำให้เขาสาแก่ใจนัก ประหนึ่งกำลังบีบเค้นจุดตายของแม่นางตรงหน้าอย่างไรอย่างนั้น ด้วยเหตุนี้จึงยิ่งมีท่าทีสบายอารมณ์ พูดเสริมอีกว่า “แม่นางโหยวไม่จำเป็นต้องใช้สายตาเช่นนี้มองข้าน้อยหรอก เป็นคนค้าขายก็ต้องคุยกันเรื่องผลประโยชน์นี่นา เมื่อทำการค้าทุกคนย่อมมีช่วงเงินฝืดเคือง แต่ไหนแต่ไรมาข้าคนแซ่หลี่ว์น่ะจิตใจดี หากมียามใดช่วยคนได้ก็ต้องช่วยเหลือกันสักครา ในเมื่อแม่นางขาดเงินหนึ่งหมื่นห้าพันตำล
