นั่นมัน…
อะไรกันน่ะ
หลี่ว์เสี่ยนนั่งอยู่ฝังตรงข้ามเซี่ยเวย ตัวอักษรเหล่านั้นไม่ค่อยเป็นระเบียบเรียบร้อย เขาอ่านลำบากยากเย็นจึงชะโงกหน้าเข้าใกล้เพื่อจะแลมองอย่างถ้วนถี่ “เขียนสิ่งใดเอาไว้น่ะ ทิ้งรหัสลับอะไรไว้หรือ”
ทว่าเพิ่งโน้มศีรษะเข้าประชิดเซี่ยเวยหน่อยเดียว อีกฝั่ายก็เหลือบมองมาด้วยแววตาเรียบเฉยผาดหนึ่ง
ส่วนมือก็เก็บตั๋วเงินที่นำมาเรียงต่อกันปึกนั้นด้วยท่าทางเป็นธรรมชาติอย่างยิ่ง
หลี่ว์เสี่ยนตาโตอ้าปากค้าง
เซี่ยเวยอธิบาย “ไม่ได้เขียนให้เจ้า”
“…”
เศษเสี้ยวความสนเท่ห์ฉายวาบบนใบหน้าหลี่ว์เสี่ยน เขาลอบชำเลืองมองปึกตั๋วเงินซึ่งถูกเรียงใหม่
หัวคิ้วขยับเข้าหากัน ก่อนจะเปล่งวาจาด้วยถ้อยคำอันน่าตื่นตระหนก “เป็นจดหมายรักที่โหยวฟางอิ๋นเขียนให้เจ้ารึ”
“…”
ปากสุนัขย่อมไม่อาจงอกงาช้าง[1]
บรรยากาศอึมครึมที่เคยปกคลุมร่างเซี่ยเวยสลายไปพร้อมการหัวเราะก่อนหน้า เหมือนเจ้าตัวจะหวนคืนสู่ความสงบเฉยเมยเหมือนหลุดพ้นเรื่องทางโลกเฉกเช่นที่เคยเป็นมา ตอบเพียงว่า“ไม่ใช่”
หลี่ว์เสี่ยน “ข้าก็กะเอาไว้แล้วว่าไม่ใช่ แม่นางโหยวกำลังจะแต่งงาน มิหนำซ้ำไม่เคยติดต่ออะไรกับเจ้าเสียหน่อย ย่อมไม่มีทางเขียนอะไรมาหาเจ้าในเวลาเช่นนี้หรอก เช่นนั้นสตรีนางใดกันหนอเขียนถ้อยคำรักถึงเจ้า”
เซี่ยเวยย่นหัวคิ้วเล็กน้อย “ถ้อยคำรักอะไรกัน”
หลี่ว์เสี่ยนยังคงไม่ละสายตาจากปึกตั๋วเงินในมือเขา ดวงตาฉายแววหลักแหลมพินิจพิเคราะห์“เรื่องนี้หนั
