้เขาลืมเรื่องนาเกลือกับเหรินเหวยจื้อไปสิ้น หลี่ว์เสี่ยนตบที่พักแขนของเก้าอี้ ลุกขึ้นเตรียมไปสั่งการ
แต่แล้วกลับได้ยินเสียงดังมาจากด้านหลังว่า“ไม่ต้อง”
หลี่ว์เสี่ยนนิ่งอึ้ง หันศีรษะกลับมามองเซี่ยเวยแทบไม่กล้าเชื่อหู “หากปล่อยให้คนผู้นี้ปลอมตัวปะปนเข้าไปในนิกายสวรรค์ ไม่มีผู้ใดรู้หรอกนะว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้นบ้าง! ถ้าไม่กำจัดภัยคุกคามเสียก่อน เกรงว่าจะเกิดเหตุร้ายตามมาไม่รู้จักจบสิ้น! แล้วเพราะเหตุใดถึงไม่ต้องเล่า”
เพราะเหตุใด
ภาพใบหน้าหนึ่งฉายวาบในหัวสมองของเซี่ยเวย ขณะตัวเขาเดินเลียบกำแพงวังอันมืดสลัวนัยน์ตาของดรุณีน้อยผู้นั้นถูกโคมที่เขาถือสาดแสงกระทบ เปล่งประกายเจิดจรัสราวกับจะลุกไหม้ตามแสงไฟไปด้วย
“เจ้าชอบจางเจอ?”
“ชอบ ชอบมาก ชอบมาก ๆ…”
ตัวเขายามนี้ตกอยู่ในภวังค์ จากนั้นค่อยมองใบหน้าเคร่งเครียดของหลี่ว์เสี่ยน แล้วกล่าวอย่างแช่มช้าว่า “นี่เป็นแผนการช่วยคนดีขจัดคนชั่วโดยใช้วิธีต่ำทรามเช่นเดียวกัน ในเมื่อเป็นแผนที่ข้าคิด ราชสำนักย่อมให้ข้าจัดการทั้งหมด จางเจอเป็นถึงขุนนางของราชสำนัก เพียงแทรกซึมเข้าไปลำพังอย่างไร้คนช่วยเหลือก็เสี่ยงพออยู่แล้ว หากยังมาสิ้นชีพโดยไม่ได้อะไรกลับมาเลยจากแผนการนี้ ถึงตอนนั้นขืนข้าไม่รับผิดชอบเกรงว่าต้องถูกคนครหาแน่ การฆ่าเขาง่ายดายก็จริง แต่ย่อมมีปัญหาตามมาไม่สิ้นสุดเช่นกัน ไม่สู้ค่อยเป็นค่อยไป ดูว่าพอเขาแทรกซึมเข้าไปแล้วจะล่วงรู้เรื่องอะไรบ้างดีกว่า ถ้า
