ล้วก็ค้อมกายแสดงการขอขมาเป็นอันดับแรก “ระหว่างทางลูกไปทำธุระบางอย่างจึงกลับมาค่อนข้างดึกทำให้ท่านพ่อกับท่านแม่เป็นห่วงแล้ว”
เมิ่งซื่ออ้าปากคิดจะพูดอะไรบางอย่าง
คาดไม่ถึงว่าเจียงปั๋อโหยวกลับชิงเอ่ยขึ้นมาก่อน “จวนหย่งอี้โหวเพิ่งจะเกิดเรื่อง ส่วนทางการก็จับกุมกบฏนิกายสวรรค์มาได้อีกกลุ่มเมืองหลวงตอนนี้ไม่มีผู้ใดกล้าออกไปข้างนอก แต่นี่ค่ำมากแล้วเจ้าก็ยังเตร็ดเตร่อยู่นอกจวน มันใช้ได้ที่ไหนกัน!”
เจียงเสวี่ยหนิงหลุบตาไม่กล่าวคำ
เมิ่งซื่อถอนหายใจ ยามนี้กลับมีท่าทีเป็นมิตรกับเจียงเสวี่ยหนิงอย่างหาได้ยาก กลับเป็นฝั่ายโน้มน้าวเจียงปั๋อโหยวแทน “เกิดเรื่องราวใหญ่โตทั้งภายในและภายนอกวังหลวงเช่นนี้ ท่านเองก็ตกใจมิใช่น้อย ตอนนี้อย่าทำให้ลูกเสียขวัญเลยไม่ใช่ว่าอยากจะถามถึงสถานการณ์ภายในวังหรือเจ้าคะ?”
เจียงปั๋อโหยวถึงยอมเลิกรา
เขารออยู่นาน เห็นเจียงเสวี่ยหนิงไม่กลับมาเสียทีเลยเกิดโทสะ ไม่ได้มีเจตนาจะตำหนินางจริง ๆ ดังนั้นจึงสงบสติอารมณ์อย่างรวดเร็วเปลี่ยนหัวข้อสนทนามาถามถึงสถานการณ์ภายในวังหลวงว่าเป็นเช่นไรบ้าง
เรื่องแรก การรับสั่งให้พระสหายร่วมศึกษาแยกย้ายกันกลับ
เรื่องที่สอง การรั้งเจียงเสวี่ยฮุ่ยเอาไว้เพียงผู้เดียว
เจียงปั๋อโหยวกับเมิ่งซื่อต่างรู้ว่าวังหลวงเกิดเรื่องมหามงคล เวินเจี๋ยอวี๋แห่งเรือนพีเซียงตั้งครรภ์และได้รับการเลื่อนยศเป็นเวินเจาอี๋ ทั้งยังได้ยินว่าเจียงเสวี่ยฮุ่ยสร้างความดีความชอบจน
