ได้รับพระราชทานรางวัลอีกด้วย แต่ถึงกระนั้นกลับไม่รู้ต้นสายปลายเหตุและรายละเอียดปลีกย่อยของเรื่องนี้ชัดเจน
เจียงเสวี่ยหนิงเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นภายในสวนดอกเหมยตอนนั้นอย่างครบถ้วน
ทั้งยังเล่าเรื่องที่เหยาซีถึงคราวเคราะห์ในขณะที่เจียงเสวี่ยฮุ่ยได้รับพระราชทานรางวัลและได้รับความโปรดปรานจากเวินเจาอี๋ด้วย
เจียงปั๋อโหยว “อาจไม่ใช่เรื่องดีอะไรก็ได้”
เมิ่งซื่อถอนหายใจเช่นกัน “พฤกษาใหญ่กลางขุนเขาย่อมถูกลมพัดทำลาย เช่นนี้ออกจะเด่นสะดุดตามากเกินไปหน่อยแล้ว”
เจียงเสวี่ยหนิงคิดว่าพวกท่านออกจะดูถูกความสามารถของเจียงเสวี่ยฮุ่ยเกินไปอยู่บ้าง
แม้ใจนางจะนึกเช่นนี้ แต่ปากมิได้เอื้อนเอ่ยเจียงปั๋อโหยวส่ายศีรษะ “ข้าอยากให้นางกลับจวนมาอย่างปลอดภัยเช่นลูกหนิงมากกว่าช่วงนี้เกิดเรื่องราวมากมาย วังหลวงมีแต่การวางแผนแก่งแย่งชิงดีกัน เมื่อทำร้ายคนได้ครั้งหนึ่งก็ต้องมีครั้งที่สอง ผู้โชคร้ายคราวก่อนคือคุณหนูตระกูลเหยา ผู้ใดจะรู้ว่าคราวต่อไปจะใช่ลูกฮุ่ยหรือไม่?”
เมิ่งซื่อขมวดคิ้วแน่น
นางกลับคิดในแง่ดีได้บ้าง “ลูกฮุ่ยทำอะไรค่อนข้างละเอียดรอบคอบมาตั้งแต่เล็ก พวกเราก็คงได้แต่คิดเสียว่าครรภ์ของเจาอี๋ได้รับความสำคัญจากฝั่าบาทเป็นพิเศษ คนในวังหลวงคงไม่กล้าดูแลอย่างขอไปที ด้วยเหตุนี้ฝั่าบาทจึงมีรับสั่งให้พระสหายร่วมศึกษาแยกย้ายกันกลับด้านคนถ่อยเองก็คงไม่มีโอกาสทำอันตรายอันใดหากภายหน้าเจาอี๋คลอดพระโอรสจริงลูกฮุ่ยจะได้รั
